súsaa's

Verwijzing

2006-06-16T22:52:00.001+02:00

Dat is de kracht van het internet.

Ga voor nieuwe logs naar

susandeverzameling.wordpress.com

comments

2006-06-08T11:29:00.000+02:00

Ik heb een verzoek aan u.

Ik zou graag willen weten of de commentfunctie werkt op mijn akiblog, omdat ik de indruk krijg van niet.

Dus wilt u mij een dienst bewijzen en een bericht achterlaten bij een willekeurige post die u belieft... En mocht het nou niet lukken zou u dan de moeite willen nemen mij een mailtje te sturen zodat ik kan uitzoeken waar het aan ligt?

Alvast bedankt voor uw medewerking!

ruimte

2006-06-06T21:06:00.000+02:00

Mag je het nemen

Kan je het krijgen

Moet je het vragen

Kan je het geven

(een verlangen geboren uit ongeduld)

2006-06-05T17:12:00.000+02:00

bel me
vertel verhalen in mijn oor
of zeg niets
het is me om het even

de mogelijkheden breiden uit, waarmee de drempel hoger wordt.
dan is het maar beter geen gebruik te maken van nieuwe mogelijkheden.
of moet je het jezelf wel moeilijker maken dan nodig is?

mogelijkheden
moeilijkheden
het verschilt elkaar niet zoveel

categoriën

2006-06-05T01:24:00.000+02:00

Ik heb net tweehondervierenveertig logs zitten categoriseren. Ik had al eens verteld van een ander blog waar ik nog aan werk...

Nou, ik werk er nog steeds aan.

Maar nu krijgt het een geheel nieuwe functie erbij. Ik heb namelijk besloten om mijn scriptie te integreren in mijn blog. En wel in die andere, omdat ik daar met categoriën kan werken.

Interesse of nieuwgierig? klik

dus Parijs

2006-06-03T15:44:00.000+02:00

Stomme bureaucraten, die NS!

Ik had niet verwacht dat ze zo erg op de regeltjes zouden gaan zitten (noem me naïef).
Ik heb zelfs een tegenvoorstel gedaan, maar het lijkt er op dat ze liever een lege stoel naar Parijs brengen dan geld verdienen aan nog een kaartje.

Bah!

Wat ze wel hebben is een kaartje voor 107 euro ofzoiets... maar ja... Dan gaat het helemaal nergens meer over... (Ik moet wel bekennen dat ik in mijn enthousiaisme een paar seconden dacht; "nou, dan moet dat maar...", maar kom op zeg!)

*Zucht*

ooooh Paris...

2006-06-02T00:08:00.000+02:00

Zoals het er nu uitziet, heb ik iets verkeerd gedaan met het kopen van de tickets naar Parijs. Ze moesten namelijk op naam, en ze zijn niet overdraagbaar aan een ander. Dus het lijkt er op dat ik de man die ik wilde vragen niet mee kan vragen, want de tickets staan niet op zijn naam. Dat zet wel een beetje een domper op de feestvreugde...

Ik ga naar Parijs... Alleen dus.

Update 01:22 p.m.;

ik heb hem gevraagd. Hij gaat mee! Nu nog kijken of het met de tickets te regelen is...

Paris...

2006-06-01T01:47:00.000+02:00

Aaaah! Ik ben echt al twee uur aan het proberen in Parijs en weer terug te geraken. Het lukt niet. Maar ik geef het gewoon niet op. Nu even wel, want ik val bijna in slaap, maar morgenochtend....

Update:
Net om zeven uur opgestaan om het weer te proberen....

Ik ga naar Parijs!!!!!

uitleg:
De Thalys bestaat tien jaar, en wie jarig is trakteert zeggen ze. Aldus kun je online kaarten kopen voor tien euro naar Parijs, en voor tien euro terug. De actie ging vannacht om twaalf uur van start, met als gevolg massale onlinebestellers waardoor de server plat lag. Ik heb het twee uur geprobeerd, en ben dus vanochtend om zeven uur weer opnieuw begonnen, en met succes.
Ik heb nu vier kaarten. En ik hoop dat degene die ik heb bedacht om mee te gaan meegaat, want hij weet het nog niet, maar we gaan naar Parijs! (ik tenminste in ieder geval).

De daad bij het woord voegen

2006-05-31T17:12:00.000+02:00

Vele malen bedacht ik mij al, wanneer ik weer eens een onbestempeld retourtje Hengelo-Enschede in mijn bezit had na gereisde treinreis;"Ik moet het aan iemand geven, iemand zou er nog iets aan kunnen hebben... Aan de andere kant, wat kost nou een retourtje Hengelo... Maar toch..."

Vandaag was de laatste dag dat dit slechts een gedachte bleef. Ik schreef een briefje met daarop: "voor de liefhebber;geldig retourtje Enschede-Hengelo, veel plezier ermee!", toog naar de boekkiosk om de mevrouw twee plakbandjes te vragen, en voila:

anders

2006-05-29T12:47:00.000+02:00

heus beraden smart intrigerend geniep eerbetoon poog sumier legen wederom gemoed fraai desondanks belieft duizelig benutten wellicht overhaalt echter frase ontwaken beduidend slechts stuiteren verstreken beschouw poging onbeantwoord verjaard helaas doch treffen aldaar spoeden getrotseerd toeven vrees dubieus vermoedelijk dient zelden oorden curieus fenomeen daarentegen

verzameling

2006-05-28T21:32:00.000+02:00

heus
beraden
smart
intrigerend
geniep
eerbetoon
poog
sumier
legen
wederom
gemoed
fraai
desondanks
belieft
duizelig
benutten
wellicht
overhaalt
echter
frase
ontwaken
beduidend
slechts
stuiteren
verstreken
beschouw
poging
onbeantwoord
verjaard
helaas
doch
treffen
aldaar
spoeden
getrotseerd
toeven
vrees
dubieus
vermoedelijk
dient
zelden
oorden
curieus
fenomeen
daarentegen

Kluun

2006-05-21T23:56:00.000+02:00

Ik zag vanmiddag Kluun in Den Haag. Hij sprak, las voor en signeerde in boekhandel Paagman aldaar.

En mijn conclusie is; een schrijver moet je lezen, niet zien of horen.

constatering:

2006-05-19T13:13:00.000+02:00

Het is fijn om onthouden te worden

ZEA en The Ex

2006-05-19T01:08:00.000+02:00

Een hoe heet zo'n ding ook alweer... een euh... dat er heel veel water naar beneden komt... Oh ja, waterval! Dat was het!

Een waterval. Of stortvloed. Of vloedgolf...

van zo ontzettend veel goede muziek en energie dat ik geen moment heb nagedacht over al die dingen die me zo moe maken door de dag heen, zodat ik weer lekker wat opgeladen ben.

Ik zag ZEA en The Ex

ZEA, die me eerst opwarmden. Die me lieten lachen om de hoeveelheid energie die een mens in zich kan hebben, me lieten bewonderen om de manier waarop ze zichzelf konden laten gaan in wat ze deden...

en dan The Ex, die in elk nummer weer zoveel spanning wisten op te bouwen, spanning die soms niet tot ontlading kwam, maar waar ik wel van oplaadde...

Ik heb zin om te knallen, los te gaan, te exploderen!

*Wauw, het onweer wat in de lucht hangt denkt er hetzelfde over*

strubbelingen

2006-05-18T00:07:00.000+02:00

Samenwerken met een instantie is nog niet altijd even makkelijk.
Er zijn een aantal overleggen voor nodig geweest om alle onduidelijkheden over het ramenproject uit de wereld te helpen, maar na vandaag opnieuw overleg te hebben gehad, hebben we nu duidelijke afspraken kunnen maken over wat ik wel en niet ga doen en wanneer.

Ik ben meteen in de pen geklommen om de wijkbewoners via de wijkkrant op de hoogte te stellen van de aankomende gebeurtenissen; van 10 tot 16 juli gaat het gebeuren, dan ga ik schilderen!

scriptie

2006-05-09T23:30:00.000+02:00

weet je wat nou zo leuk is aan afstuderen? Je moet er ook een scriptie voor schrijven, of eindessay. En laat ik nou toevallig iets schrijven over John Knight, van het Kikkerbelproject in Den Haag, waar ik amper informatie over kan vinden(zelfs niet op het internet!). Ik ben dus wel genoodzaakt om morgen af te reizen naar zijn toenmalige opdrachtgever. Een prima gelegenheid dus om mijn voeten even in de zee te hangen.

Voor de nieuwsgierigen onder u, als ik meer weet te vertellen over dat Kikkerbelproject, dan hoort u van me. En als u er meer over weet te vertellen, hoor ik dan van u?

quote #4

2006-05-07T22:43:00.000+02:00

'In een beschaving moet een mens noodzakelijkerwijze zijn driften onderdrukken.'

Freud; Das Unbehagen in der Kultur, 1930
(Volkskrant, 6 mei, Kenniskatern p.1)

Een quote die mijn vriendin wel toepasselijk vond gegeven de geschetste situatie. En ik moet zeggen dat het ook passend is bij het vorige stukje dat ik schreef. Hoewel ik aan sommige driften gehoor gaf en mijn computer twee uur langer aan liet dan gepland om een gesprek te voeren met de man van wie ik hield, is de algehele conclusie dat het onverstandig zou zijn om terug te keren naar gedane zaken.

Of, om met een andere vriend te spreken; je kunt er ook voor kiezen om niet alles tegelijk door te maken.

Gelukkig voor mijn verstandigheid zat ik dit weekend niet thuis waar de mogelijkheid tot onverstandige zaken binnen handbereik lag. Ik was verstoken van de virtuele en mobiele wereld en omringt met zon, wind, water, rust en luisterende mensen.

Met af en toe een vage onrust vanwege het te verstrijken moment tot wanneer contact gezocht kon worden waande ik mij aan zee in vakantiestemming. Ik ben uitgerust kan ik zeggen, en nu?

Nu is het tijd om af te studeren!

woehaaa

2006-05-05T00:16:00.000+02:00

Ken je dat...
's avonds laat,
je bent eigenlijk moe,
zet toch nog even je computer aan

en dan wil je hem eigenlijk niet meer uitzetten(want je hebt net een verrassende ontdekking gedaan)

maar je moet!

Want je moet morgen werken!

Uitzetten is het verstandigste wat je kunt doen!

"Aaargh", zeg ik!

2006-05-01T23:49:00.000+02:00

Ik heb het gevoel dat ik u moet waarschuwen. Misschien een soort kijkwijzer; het volgende log is niet geschikt voor lezers die niet tegen verdrietige of confronterende dingen kunnen, of zoiets....

Ik wil namelijk wat vertellen over mijn moeder.

Mijn moeder is negeneneenhalf jaar geleden overleden.

4 dagen na mijn verjaardag.

Ze zong voor me en samen aten we taart in het ziekenhuisbed.

Toen ze naar het ziekenhuis ging was ik net op kamers gegaan en niet lang nadat mijn moeder overleed verhuisde mijn vader. Hierdoor heb ik haar nooit gemist in huis.

Er is een tijd geweest dat ik niet wist hoe ik zonder haar verder moest. En er is een tijd geweest dat ik bang was dat als ik niet elke dag aan haar dacht, ik niet genoeg van haar gehouden zou hebben.

Soms zeiden mensen tegen me dat ze zich niet konden voorstellen hoe het is als je moeder er niet meer is. Waarop ik steevast antwoordde met; 'ik ook niet'. En eigenlijk is dat nog zo.

Af en toe realiseer ik me, voor zover je je zoiets realiseren kunt, dat mijn moeder dood is.
Vaker realiseer ik me dat ik haar niet mis. Daardoor lijkt het wel alsof ze nooit bestaan heeft. Wat ik heel erg pijnlijk vind. Dan mis ik het missen. Maar vanavond is het er allebei

Mijn moeder is dood

en ik mis haar

2006-04-28T14:45:00.000+02:00

Als je hem persé wilt mailen wacht dan tot morgen... en als je het dan nog wilt, wacht dan tot morgen en als je het dan nog wilt, wacht dan tot morgen en als je het dan nog wilt...

de hele week beleef ik de dagen als deze dagen vorig jaar
ik koester de herinneringen
ik mis hem
en ik zou het zo weer doen

Nieuw

2006-04-27T00:08:00.000+02:00

De afgelopen dagen heb ik een workshop gevolgd die heet social networking. Daarin heb ik van alles geleerd over zelf blogs maken e.d.

Nou had ik er al een (goh, echt?!?) maar nu heb ik me ook maar eens gestort op de vormgeving. Het is nog niet helemaal klaar, maar hier is alvast een kijkje;

susan.akiblogs.net

toiletteren

2006-04-25T11:57:00.000+02:00

Ergens hebben mensen (lees: vrouwen) bedacht dat het hygiënischer is om boven een toilet te gaan hangen zodat hun billen de bril niet raken, in plaats van er op te gaan zitten.

Okee, ik geef toe dat het soms echt niet anders kan,
omdat je echt heel nodig moet,
er geen doekjes en water voorhanden zijn om de bril schoon te maken
en je soms zelfs als die er wel zijn je echt niet zo dicht bij de bril in de buurt wilt komen met je vingers, laat staan met je billen...

Afgelopen week was ik aan het werk in een atelier in Hengelo. Ik heb daar een week geleefd en eerlijk gezegd was er geen moment dat ik het idee had dat de toiletten onhygiënisch waren, totdat een van de atelierleden besloot van wel.

Mijn verstand stond even stil toen ik de eerste keer na haar de deur van het toilet open trok... de bril nat, de vloer nat...

En waarom?
Mijns inziens was de toilet niet vies. Was ze dan misschien zo gewend aan altijd hangen in plaats van zitten dat ze niet meer anders kon?
Of was het water van het doortrekken misschien over de bril gesplashed...? Nee, dat leek me sterk als mij dat de keren er voor niet was gebeurd...
Moest ze dan misschien zo nodig dat ze het niet meer redde om te gaan zitten? Maar had ze dan niet even zelf de rommel op kunnen ruimen?

Elke keer als ik vervolgens weer naar het toilet ging trof ik hetzelfde scenario aan; natte bril en natte vloer... Dus, of ze wachtte elke keer te lang en haalde in hoge nood de bril net niet, of ze was een hanger.

Maar luister nou eens even...

Als je niet in het toilet kunt mikken terwijl je er boven hangt (en in dit geval was er geen rijdende trein in het spel), waardoor je over de bril heen zeikt, doe het dan niet!

Want eerlijk is eerlijk, daar wordt het inderdaad niet hygiënischer van he?!?

krant

2006-04-12T17:27:00.000+02:00

Toen ik mijn vader vertelde over mijn ramenproject zei hij; "Misschien kom je wel in de krant". En hij had nog gelijk ook. *grijns*

ramenproject update 2

2006-04-11T12:27:00.000+02:00

Op 6 april 2006 schreef ik;

'Jeez, wat is het spannend om voor een begroting met meer dan drie cijfers op 'verzenden' te klikken zeg! (...) En nu afwachten wat de woningbouw van de begroting zegt...'

Vandaag zei de woningbouw: JA!!!

toeval?

2006-04-06T16:18:00.000+02:00

Vroeger, toen ik jong was *kuch kuch*, toen woonde ik in een studentenhuis. Samen met twee jongens en twee meisjes, want dat waren we toen nog. Nadat de samenstelling van het huis in zijn geheel wijzigde heb ik het er nog een tijdje uitgehouden, maar uiteindelijk besloot ik dat het tijd was voor iets anders. Ik schreef me in voor een woning voor mezelf en niet veel later was het zover. Een appartementje midden in het centrum viel me ten deel. In dit appartementje haalde ik mijn diploma maatschappelijk werk en vond ik een baan in de dak- en thuislozenzorg, om die na tweeëneenhalf jaar op te zeggen om een nieuwe studie te gaan doen; de kunstacademie. Kort na het eerste jaar van de academie kreeg ik de kans voor een jaar te gaan wonen in een ruime woning met zolder en tuin niet ver van het centrum af. Omdat ik mijn appartement inmiddels te klein vond besloot ik de stap te wagen en verhuisde.

Het was een geweldig jaar met massa's ruimte en een tuin, waar ik zelfs een tijdje een etalagegalerie had (die helaas niet helemaal van de grond is gekomen). Maar een jaar vliegt om dus werd het tijd om iets anders te zoeken. En omdat ik nu eenmaal niet meer dezelfde financiële middelen had als toen ik werkte werd het zoeken naar een kamer.

Wat een gedoe zeg, om op je 26ste nog te gaan kamerskijken. Het ene na het andere huis vol met studenten van net 18 vroeg me of ik wel mee zou gaan elke donderdagavond als het hele huis de kroeg in ging. En het was toch echt wel de bedoeling dat ik veel samen deed en heel sociaal was. En terwijl ik echt mijn best deed om goed over te komen, want de tijd begon te dringen, werd ik steeds niet gekozen.

Uiteindelijk vond ik toch een kamer. 12m2. Er zat niets anders op dan een hoogslaper te bouwen, want meubulair van een eengezinswoning in een kamertje van 12m2 stouwen en er dan ook nog slapen zou anders helemaal onmogelijk zijn geweest. En toen zat ik daar. In een kamer waar alles wat ik had met 1 armreiking te pakken was. Dat was wel even wennen zeg. Gelukkig waren de mensen die er woonden aardig en verwachtten ze niet van me dat ik de hele tijd van alles met ze samen ging doen. Dat maakte het wennen aan een kamer in een studentenhuis er wel makkelijker op.

En toen belde mijn huidige huisgenoot me; of ik zin had om met haar in een eengezinswoning te gaan wonen... Een eengezinswoning... Twee tot drie keer zoveel ruimte, dezelfde huur en maar 1 huisgenoot... Een maand later zaten we tussen de verhuisdozen in ons nieuwe huis, waar het wennen weer opnieuw kon beginnen.

Dit keer vergat ik steeds dat ik bepaalde dingen in een kamer achter kon laten en niet alles mee hoefde naar de woonkamer of de slaapkamer en vice versa. Daarbij kwam dat ik in die kleine kamer maar zo kort had gewoond dat ik nog feilloos wist waar bepaalde spullen zouden moeten liggen in mijn huis daarvoor. Mijn associaties van wat bij wat lag liepen dus twee huizen achter, wat niet hielp in het terugvinden van spullen in dit nieuwe huis.

Ik woon in dit huis nu iets meer dan een jaar. En weet u, ik heb echt heel veel zin om weer alleen te wonen. Niet omdat het nou slecht gaat ofzo, maar ik verlang terug naar de tijd dat ik de enige was met een sleutel van mijn huis.

En wie belt mij vanmiddag... de woningbouw! Om mijn woonwensen op te nemen en me alvast ook maar een woning aan te bieden(die ik overigens niet ga nemen, want het lijkt me wijs om eerst maar eens af te studeren)... Nou vraag ik je...

raamproject update

2006-04-06T13:58:00.000+02:00

Inmiddels ben ik druk aan het testen met sjablonen en met verf e.d.
Ik heb inlichtingen ingewonnen bij een verfspecialist en heb een begroting gemaakt die ik heb ingeleverd bij de woningbouw (Jeez, wat is het spannend om voor een begroting met meer dan drie cijfers op 'verzenden' te klikken zeg!).

verder zijn er in het ontwerp wat aanpassingen geweest. Zoals het er nu uitziet worden de afbeeldingen helemaal 1 kleur; wit. Andere kleuren vallen weg op de roestige achtergrond.

Om u een idee te geven;

En nu afwachten wat de woningbouw van de begroting zegt...

d-dag; het resultaat

2006-04-05T18:31:00.000+02:00

We hadden al bedacht dat we dat we ons er misschien op moesten kleden. Maar wat trek je aan als je een doodskist gaat passen? Ik ging me meteen afvragen hoe ik wil dat mensen me herdenken, of hoe andere mensen me zouden aankleden. Zouden ze een rok doen? Of kleur?

Ik besloot in vrolijke kleuren te gaan. Dat is wat mensen denk ik wel van me gewend zijn. Eerst zat ik nog aan zwart te denken, maar zwart is meteen zo stemmig. Met een beetje 'geluk' heeft het merendeel van de mensen al zwart aan als het werkelijk zover is, dus...

En dan... de schoenen... Ik heb nog steeds geen nieuwe en opeens zat ik me af te vragen of ik het dan okee zou vinden als ik die bruine, die rode of de gympen aan zou hebben in de kist. Waarop ik me meteen afvroeg of je überhaupt wel schoenen aan hebt als je in een doodskist ligt. Want (om het maar even plat te zeggen) kunnen lijken wel schoenen aan?

Tevreden over onze outfits togen we naar de Jacobuskerk. Daar binnengekomen stond de kist nog rechtop op het podium en wemelde het van de technici en acteurs/zangers vanwege die voorstelling. De man met wie we afgesproken hadden wees naar de kist en zei; 'ga je gang', waarop ik hem benauwd aankeek en vroeg of de kist niet ergens anders kon staan waar het wat rustiger was. De kist werd zorgvuldig van het podium afgehaald en in een rustiger hoekje gezet en de man zorgde zelfs voor bloemen. Het passen kon beginnen;

Zoals je ziet; hij past precies.
Ik moet zeggen dat het me wat moeite kostte om rustig adem te halen terwijl ik daar lag. Echt ontspannend is het niet en lekker ligt het ook niet. Mijn vest als kussentje bood gelukkig uitkomst.

En dan even uitproberen of op de zij ook een optie is. Op zich lag dit wel goed. Alleen een beetje weinig beenruimte...

Ik vraag me nu nog veel meer af dan voorheen. We hebben dus nu besloten dat we misschien toch maar eens met een uitvaartondernemer moeten gaan praten, hoewel we ons dan misschien eerst moeten afvragen of we dan werkelijk alles willen weten en hoe belangrijk dat is.

d-dag

2006-04-04T17:32:00.000+02:00

Een tijd geleden schreef ik over het idee wel eens in een doodskist te willen liggen. Alvast. En dat toen iemand zei dat dat wel te regelen was.

Nou...

Morgen is de dag.
De kist staat in een prachtige kerk, waar die avond een voorstelling is. En voor die voorstelling mogen wij de kist passen.

We zullen foto's maken, als ik morgen nog durf.

schoenen

2006-04-01T17:58:00.000+02:00

Of schoenenfrustratie.
Of schoenenmodefrustratie.

Pffff.

Twee dagen loop ik nu al in de stad. Op zoek naar schoenen. Ik heb zo'n beetje elke winkel in de stad twee keer gehad. Ben zelfs bij de veel te dure winkels binnengestapt.

Zonder succes.

In de winkels staan namelijk alleen maar open zomerschoenen, de laatste laarzen en sportschoenen. Waar zijn de degelijke leren damesschoenen? Waarom hebben ze die alleen nog voor mannen? En waarom gaan bijna alle vrouwenschoenen maar tot maat 41? En waarom zijn de schoenen die wel maat 42 zijn zo lelijk?

Het is al heel lang geleden dat ik zo serieus als gister en vandaag alle winkels afgelopen heb op zoek naar schoenen, ik was dus even vergeten dat schoenenshoppen voor mij meestal resulteert in frustratie.

Maar ik MOET echt nieuwe schoenen!

Morgen is het koopzondag.... pffff

om te blijven

2006-03-27T12:19:00.000+02:00

Ik liep nog even gauw de kamer in om de laatste spulletjes die ik die dag nodig zou hebben te pakken en toen zat hij daar. Verbaasd keek ik hem aan en vroeg waarom hij er was.
Terwijl ik naast hem op de bank ging zitten vertelde hij me dat hij hier was om te blijven. Hij had eindelijk besloten dat hij wel wilde. Er moesten alleen nog wel een aantal dingen besproken worden, maar omdat ik weg moest zou hij thuis op me wachten en dan zouden we het daar wel over hebben als ik terug was.
Hij zei het overtuigd. Zelfs over de te bespreken dingen leek hij zich geen zorgen te maken; hij was er en hij bleef!
Met stomheid geslagen verliet ik de kamer.

Ik moest gaan.... en hij bleef.... straks als ik thuis kom dan is hij er nog....

Eindelijk!

Aangekomen op mijn werk legde ik het hele verhaal voor aan vriendinnen. En hoe vaker ik me bedacht dat hij bleef, hoe meer ik me realiseerde dat ik dat niet wilde. Wat het meest bovenaan mijn verlanglijstje had gestaan werd realiteit. En toen bleek dat mijn verlanglijstje niet klopte.

Het idee dat hij straks als ik thuis kwam daar op die bank zou zitten... dat hij rekening zou houden met mij en ik met hem...

Toen ik 's avonds thuis kwam trof ik hem inderdaad in de kamer op de bank, alsof hij daar de hele dag op me had zitten wachten. Zonder verdere omhaal riep ik uit; je kunt niet blijven! Ik wil geen afspraken maken over hoe samen te leven. Ik wil gewoon leven!

Hij keek me aan, glimlachte en zei; 'Precies.'

fietsen

2006-03-25T14:00:00.000+01:00

Donderdagavond fietste ik rond zeven uur 's avonds naar huis. De lente liet haar sporen al na, het was niet zo koud, de lucht was prachtig tegen-kobalt-blauw-aan, dus ik genoot en maakte geen haast. En al gapend realiseerde ik me opeens dat dit waarschijnlijk een heel korte periode is dat dat kan, als het warmer wordt maar de lucht nog niet gevuld is met allerlei insecten die precies in de baan vliegen waar jij fiets;

met mond open en zonder hand ervoor gapen op de fiets!

burgermoed

2006-03-22T17:35:00.000+01:00

En toen vroeg de man met de baard opeens hoe het met me ging.
En tot mijn eigen verbazing gaf ik eerlijk antwoord.
Waarop hij nog een vraag stelde over hetgeen ik had gezegd.
Waarop ik weer iets meer vertelde.
En hij luisterde.
En dacht mee.

En dat, dat geeft de burger moed.

Hoera

2006-03-21T12:06:00.000+01:00

Het is lente!

zwemmen

2006-03-15T17:04:00.000+01:00

Soms kun je het gevoel hebben dat je in het midden van een groot zwembad dobbert.
Zelf weet je nog niet zo goed welke richting je het beste op kunt zwemmen om bij de kant te komen.
Dus als iemand aan de kant dan roept dat je naar links moet, dan doe je dat maar, want watertrappelen dat hou je niet eeuwig vol. Maar terwijl je naar links aan het zwemmen bent is er nog iemand aan de kant verschenen die je toeroept dat je toch echt beter rechts kunt aanhouden. Tja, het zou zomaar kunnen. Het is ook wel iemand die dat soort dingen vaak wel door heeft. En jij weet in ieder geval nog niet welke kant je op moet dus de ommekeer naar rechts is snel gemaakt. Zo verschijnen er langzaam maar zeker steeds meer mensen aan de kant. Die allemaal het beste lijken te weten welke richting je op moet zwemmen om aan de kant te komen. De kant die jij maar niet weet te bereiken. De kant waarop zij staan, dus zij zullen het wel weten. Het voelt alsof je rondjes zwemt, en inmiddels ben je meer moe dan als je was blijven watertrappelen, terwijl je nog niets verder bent... De beste stuurlui staan aan wal, dat is duidelijk.

Je voelt eens met je tenen of je misschien niet stiekem toch kunt staan daar... en rust wat uit terwijl je bedenkt aan welke kant jij eigenlijk het liefste geraken zou.

dat de koek op is

2006-03-15T15:20:00.000+01:00

zonder aanwijsbare reden.

Echt. Ik heb gekeken.
Er is zelfs geen kruimeltje over om mee naar de film te nemen.

En dat terwijl ik zei dat ik geen zin had..

2006-03-12T13:08:00.000+01:00

Het was een avond die, terwijl hij zich ontspon, steeds weer een glimlach op mijn gezicht toverde... en dat nu nog steeds doet.

The Debbies spelen wéér!

2006-03-08T09:49:00.000+01:00

Voor een ieder die het de vorige keer gemist heeft is hier een herkansing:

Ter afsluiting van een expositie in Kongsi is er zaterdag 11 maart een feest alwaar The Debbies opnieuw hun muziek ten gehore zullen brengen.

De expositie is elke dag geopend van 17.00 tot 20.00 en Kongsi kunt u vinden aan de Daalweg 73 in Enschede.

Later is nu

2006-03-06T23:27:00.000+01:00

Beloofd is beloofd; tijd om te vertellen waarover ik zo euforisch was afgelopen donderdag.

Ik ben een project gestart. Het ramenproject noem ik het voor het gemak.
Het is namelijk zo dat ik in een wijk woon waar aan wijkvernieuwing wordt gedaan. Zoals velen van u wel zullen weten wil dat dus zeggen dat alle (sociale arbeiders-)woningen er af gaan en er nieuwe woningen voor terug geplaatst worden.

Toen we hier kwamen wonen in april vorig jaar, werd ons duidelijk gemaakt dat de woningen afgebroken zouden worden en omdat we dat wisten en evengoed accoord gingen met de woning konden we geen aanspraak maken op een verhuisvergoeding. De bewoners die hier al langer woonden konden dat wel, maar dit bedrag zou pas uitgekeerd worden wanneer men ná 1 januari 2006 zou verhuizen.

Vanaf januari heeft er dus nu een massale leegstroom plaatsgevonden in onze wijk. De foto die ik in de log hieronder plaatste laat het uitzicht zien dat ik nu vanuit onze woning heb. Om de één of twee woningen zit er wel weer een woning dichtgetimmerd. De wijk wordt er grimmig van.

Al een tijdje zat ik dus na te denken over een manier om iets met de panelen te doen die op de huizen worden aangebracht om kraak e.d. te verkomen. Iets om de sfeer en het woongenot in de wijk weer iets te verhogen, want ik ben nog wel van plan hier tot juni en waarschijnlijk langer te blijven wonen.

Aldus ontstond het idee om de raamdecoratie van de (oud)bewoners, die soms al veertig jaar woonachtig zijn in deze buurt, te laten herrijzen op de platen. Want als er iets tekenend is voor deze buurt, dan is het wel de gordijnen en schikking van beeldjes en plantjes op de vensterbanken.
Het plan met argumenten, onderbouwing en schetsen is vervolgens geschreven en de afspraak met de woningbouw werd gemaakt.

Nadat ik mijn verhaal gedaan had bij de woningbouwmevrouw stond ik redelijk gedesillusioneerd weer buiten. De mevrouw van de woningbouw verzekerde mij dat het juíst de bedoeling was om de mensen zo min mogelijk woongenot te bezorgen zodat men zo snel mogelijk ook de wijk zou verlaten... Omdat ik toch niets te verliezen had speelde ik nog de troef dat de grimmige sfeer in de wijk natuurlijk ook zou afstralen op de woningbouw... Waarop ze aangaf het eens te zullen overleggen...

En toen kwam de magische donderdagochtend. Die ochtend waarop mijn telefoon zoemde en ik net wakker genoeg werd om me te realiseren dat ik hem op moest nemen. De mevrouw van de woningbouw... ze zagen mijn plan wel zitten... dus welke woningen ik wilde doen... en wanneer ik zou kunnen beginnen en wat ik nodig had aan materialen... Goedemorgen!!!

wake up call

2006-03-02T13:52:00.000+01:00

Na een dag keihard werken had ik mijn wekker gezet op 10.00 uur. Want ik dacht dat dat wel verstandig zou zijn. Bij 10.00 uur aangekomen had ik zo'n hoofdpijn dat ik besloot mijn wekker de wekker te laten en door te slapen. Om vervolgens om half twaalf de beste wake up call ever te krijgen!

Ik ben in euforie en met een op volle toeren werkend brein.

Ik zal u er later alles over vertellen, maar neem alvast van mij aan dat ik geen beter werkende asperine had kunnen krijgen dan deze!

- En op een goede tweede plaats komt het feit dat mijn buren (klik en klik) sinds twee dagen zijn verhuisd!)

Over doodskisten gesproken...

2006-02-28T00:39:00.000+01:00

Zie ik opeens dit in mijn statcounter staan:

wens

2006-02-27T20:49:00.000+01:00

Soms wil ik dat ik een kat ben om me lekker op te rollen op een schoot.

Meestal nadat ik me lekker heb kunnen oprollen op iemands schoot.

En dan blijkt maar weer eens dat een pop toch niet helemaal voldoet.

fases (2)

2006-02-27T13:59:00.000+01:00

Toen vertelde ik over de "verstop-de-spullen-van-de-hulp-fase"

Nu zitten we in de "de-kleinkinderen-kunnen-er-niet-bij-en-wij-doen-zulke-dingen-niet-,-dus-zal-de-hulp-het-wel-gedaan-hebben-fase"

De mevrouw heeft namelijk een soort van letterbak gevuld met allemaal kleine parfumflesjes en nadat ze me eerst vroeg of ik misschien vergeten was die af te stoffen de vorige keer (wat ik niet zeker wist dus antwoordde ik 'zou kunnen'), vervolgde ze met dat ik alle flesjes er door elkaar in had gezet en dat ze dat liever niet had.

Vervolgens vroeg ze of ik de bedden wel eens uit elkaar zette, waarop ik bevestigend antwoordde, om vervolgens de schuld te krijgen van een nacht slecht tot niet slapen omdat haar bed scheef had gestaan (let wel: haar matras lag recht, maar het onderstel stond scheef, wat ze pas de volgende ochtend opmerkte en wellicht ten overvloede; ik heb die keer NIET aan het bed zitten schuiven...).

En als sluitstuk vond ze damstenen terug in een glazen pot die stond te wachten op zijn tocht naar de glasbak. Gelukkig zag ze hier nog wel een daad van haar kleinkinderen in hoewel die al maanden niet met het damspel hadden gespeeld, maar het zou evengoed kunnen.

Wat betreft de parfumflesjes heb ik stellig ontkend er iets mee te maken te hebben. Meerdere malen heb ik me laten ontvallen dat ik zeker weet dat ik dat niet heb gedaan, want zo werk ik namelijk niet. Het bedverhaal dat volgde heb ik me maar aan laten leunen om vervolgens nog eens te stellen dat ik zeker wist de parfumflesjes niet door elkaar te hebben gezet. En wat de damstenen betreft heb ik slechts geglimlacht toen ze opperde dat het haar kleindochter wel eens geweest zou kunnen zijn.

Wel ben ik op weg naar huis langs mijn werkgever gefietst. Het gaat mij namelijk niet gebeuren dat ik dankzij een verwarde man mijn baan verlies.

"death to everyone is gonna come.."

2006-02-26T13:08:00.000+01:00

Omdat we een foto-shoot op tv zagen die plaatsvond op een begraafplaats, ín een kist, ín een gegraven graf, kwam opeens in haar op dat ze wel eens zou willen weten hoe het voelt om in een kist te liggen. Alvast. Want misschien kom je dan wel tot de ontdekking dat je liever op je zij ligt dan op je rug...

Op de verjaardag later die avond kregen we het er opnieuw over. Net toen zij en ik besloten ook werkelijk binnenkort een afspraak te maken bij een uitvaartondernemer om eens wat kisten van dichtbij te gaan bekijken vertelde een vriend van ons dat er een aantal kisten op zijn werk staan. Rekwisieten. Nu nog in de vrachtwagen, want op tour, maar uiteindelijk komen ze daar uit. Wij hebben hem onmiddellijk laten weten dat we ons aanbevolen houden voor dat moment. Want we menen het. Wij willen wel eens weten hoe het is om in een kist te liggen voordat het moment daar is dat het onvermijdelijk is geworden.

Waar ik nogal verbaasd over was, is dat het niet voor iedereen zo makkelijk/normaal is om over de dood te praten. Een vriendin vond dat we maar depressieve onderwerpen bespraken en zei dat het 'not done' was voor haar. Ik vraag me af of dat misschien cultuurgebonden is, maar dat durfde ik op dat moment niet meer te vragen.

Weet u nog?

2006-02-19T13:22:00.000+01:00

Luister, ik heb uw hulp nodig.
Want weet u nog; Mario uit Spijkerhoek; Michiel Kerbosch?

Wat ik graag wil weten is of hij nou de opa speelt in de commercial van de KPN waarin de kleinzoon de kaarsjes uitblaast via de mobiele telefoon.

En ik wil dat graag weten omdat Rick en ik er naar keken en hij zei van wel en ik zei van niet. We hebben dus een patstelling.

Weet u het en heeft u bewijs, dan houden wij ons aanbevolen!

Ware woorden

2006-02-18T11:22:00.000+01:00

'Wat heb je in je koffie?'
- 'Suiker en melk.'
De vrouw trekt een pakje koffiemelk open en zet deze samen met de suikerpot op tafel.
Ze schenkt twee koppen koffie in en loopt weer terug naar de keuken.
'Of wil je warme melk?'
- 'Nee hoor, zo is het prima.'
'Ik heb zelf altijd liever gewone melk. Ik heb het idee dat ik dat beter verdraag.'
- 'Ik neem thuis ook altijd gewone melk, het is milder en minder zoet.'
'Wil je dan niet liever gewone melk nu?'
- 'Nee, de koffiemelk zit er al in.'
'Je moet wel zeggen wat je lekker vindt. Als je niet vertelt wat je lekker vindt, leert niemand je kennen.'

Het tweede kopje koffie wordt gedronken met gewone melk.

You've gotta move....

2006-02-16T13:27:00.000+01:00

Gespot in Zwolle, alwaar ik een lezing en workshop volgde waarna ik zo vol was van alles wat met interventies en letters en graffiti te maken heeft dat ik nog een paar uur heb lopen zweven.
Waarschijnlijk krijg ik binnenkort een lijstje met alle leuke, vette en goede kunstenaarslinks, dus die zal ik u dan niet onthouden.

vilten

2006-02-14T10:17:00.000+01:00

De oogst van een avond kroeg;

the football factory

2006-02-12T00:53:00.000+01:00

Zag ik vanavond. Tjonge wat wordt daar veel in gemept. En wat klinken de klappen hard! En toch weet de maker sympathie bij me op te wekken voor de klootzakken. En dat vond ik goed.

Nu eerst maar even iets anders doen anders wordt dit een naar nachtje slapen...

Hoe het was? Kijk!

2006-02-11T10:34:00.000+01:00

- edit - Ik begrijp van Felix dat de video het niet doet. Mocht je hem toch willen zien dan kan het ook hier. Bedankt dat je het even liet weten Felix!

the Debbies spelen!

2006-02-08T12:27:00.000+01:00

Aanstaande donderdag 9 februari spelen the Debbies in Metropool Hengelo (OV).
Ze spelen in het voorprogramma van Ruckfallzieher. En ik zeg u; HET IS EEN AANRADER!
Bent u nog niet overtuigd door mij, laat u dan overtuigen door de muziek die ze maken. Ga naar hun site, klik op mp3 en leg uw oor te luister.

Wát zeg ik? Download gewoon sowieso hun nummers, want natuurlijk is het fijn om er bij te zijn en ze live te zien, maar de nummers hebben om te luisteren wanneer u maar wilt, daar is ook wat voor te zeggen.

Ik ga het allebei doen. Hopelijk u ook en dan zie ik u daar. Kunnen we later tegen elkaar zeggen dat wij ze nog zagen, toen, in dat kleine zaaltje in Metropool, toen ze nog niet zo bekend waren...

familie

2006-02-08T00:12:00.000+01:00

Gisteren dacht ik aan ze. En in impuls belde ik op. Ik kreeg mijn tante aan de telefoon, die als eerste riep; "leef jij ook nog!?!", waarop ik zei; "Ja".
Ik vertelde dat ik aan haar dacht en dat ik daarop besloot te bellen. En vroeg of het goed was dat ik een keer koffie kwam drinken en wanneer dat dan zou schikken.

Vanavond was ik dus daar. Om iets over acht. Koffietijd. 'Goede tijden' stond aan; iets wat ik al verwacht had. Na anderhalf jaar was ik voor het eerst weer bij mijn tante. De zus van mijn moeder. Ze lijkt op haar inmiddels. Ongeveer even groot als mijn moeder was. Wat grijzer dan vroeger. Wat fijn om zo dicht bij iemand te zijn die je mist. Ik denk dat ik vanavond dichterbij mijn moeder was dan ik in tijden ben geweest. En dat was fijn!

Na in een paar uur te hebben bijgepraat over de afgelopen anderhalf jaar en iedereen besproken te hebben die enigszins relevant leek, vertrok ik weer. Met het aanbod dat ze een keer koffie bij mij komt drinken. En met het tot gauw en anders misschien over een jaar(*grijns*), fietste ik naar mijn huis aan de andere kant van de brug.

sinterklaas

2006-02-07T14:24:00.000+01:00

Zij is net terug uit Canada. Toen we afgelopen woensdag in de kroeg zaten herinnerden we ons opeens dat we elkaar geen gelukkig nieuwjaar hadden gewenst, waarna een opsomming volgde van wat we allemaal nog meer niet hadden gedaan. En toen kwamen we bij sinterklaas.

Niet veel later hadden we besloten dat we dat dan nog moesten vieren; 5 februari leek daar een uitstekende datum voor. Lootjes werden getrokken (het valt nog niet mee om jezelf niet te trekken met twee lootjes!) er werd besloten dat we zouden strijden om wie het kleinste kadotje zou geven en er moesten natuurlijk pepernoten en speculaas bij.

Aldus geschiedde.
Ik bakte thuis koekjes, waarvan 1 chocoladekoekje in de vorm van een K van haar voornaam, en probeerde er ook een paar pepernoten van te fabriceren.

Zij dokterde een recept uit met speculaas, wat ik u natuurlijk niet kan onthouden:

benodigdheden:

Een pakje speculaas
rijst
tofu
champignons
(bami/nasi)kruiden
kaneel
suiker
chocolademelk

Kook de rijst zoals op de verpakking aangegeven.

Wanneer de rijst gaar is voeg je wat suiker en kaneel aan de rijst toe.

Doe ondertussen wat olie in een pan en bak daarin de tofu en champignons. Voeg na verloop van tijd het zakje (bami/nasi)kruiden toe aan de tofu en champignons.

Wanneer de rijst en tofu bijna klaar zijn kun je chocolademelk in een pan verwarmen zodat deze op tijd klaar is om met het eten te serveren.

Breek wat speculaas in stukjes en creeër hiermee een bodem in elk bord.

Schep met een ruime lepel één a twee bolletjes rijst aan de ene kant van het bord.

Voeg vervolgens het tofumengsel toe aan het bord.

Inmiddels zal de chocolademelk warm zijn en kunt u deze tegelijk met het eten serveren.

Eet smakelijk!

puzzelen

2006-02-06T00:21:00.000+01:00

Misschien bent u benieuwd wat ik doe nu ik niet zo frequent post...

Het is bijna hetzelfde als puzzelen, vooral het deel 'er niet bij weg kunnen lopen zonder te blijven kijken of je toch nog een passend stukje ziet'.

Ik zoek de dubbelen in de zak met zo'n 500(waarschijnlijk een te lage schatting) fotorandjes, die ik van de aardige mensen van het postkantoor gekregen heb. Eerst kreeg ik alleen maar enkelen, maar nu studenten twee foto's in moeten leveren voor hun ov-chipkaart dus dubbelen... en die liggen niet op volgorde of netjes aan elkaar in die tas... pffff.

Gisteren was ik na een dag fotorandjes uitzoeken naar de kroeg en merkte opeens de 'beroepsdeformatie'; terwijl ik naar de mensen keek schonk ik met name veel aandacht aan hun hals/kraag/trui, want ja, stel dat er nog een exemplaar van die zou rondlopen, hoe zou ik die dan herkennen....

vraag

2006-02-01T11:59:00.000+01:00

Op welk punt wordt zelfacceptatie een excuus om te (blijven) doen wat je doet?

performance?

2006-01-29T23:41:00.000+01:00

Twee grote witte tafels naast elkaar in de grote expositieruimte van de Aki. Ervoor twee wat lagere tafeltjes die dienen als opstapje. Op de tafel liggen twee naakte mannen. Met gespreide benen. De voeten van de mannen rusten op de opstapjes. Naast de benen van de mannen staan twee vrouwen. De ene vrouw is gekleed in spijkerbroek en grijze trui met capuchon. De ander in zwarte trui met rok en bruine schoenen. Beide hebben een pincet. Een paar meter bij de tafels vandaan staat een sokkel met daarop een brandende kaars.

Tja, het is een kunstacademie, dus wat te doen behalve serieus te gaan kijken wat er gebeurt...

Wat ik zie is het volgende: De ene vrouw (met broek en trui) trekt met haar pincet schaamhaar uit de schaamstreek van de ene man en gooit de uitgetrokken haren naast hem op tafel. De andere vrouw trekt met de pincet schaamhaar uit de schaamstreek van de andere man, echter, zij loopt met steeds (naar het schijnt) één haar naar de brandende kaars en verbrandt de haar om vervolgens terug te lopen om de volgende er uit te trekken.

Helaas moet ik eerlijk zeggen dat ik geen enkele noodzaak heb gezien in hetgeen ik zag gebeuren. Ik snapte niet waarom de vrouwen er uit zagen zoals ze er uit zagen, er leek niet over nagedacht. Ik snapte niet waarom de vrouwen verschillende maar toch in essentie dezelfde handelingen verrichtten. Ik snapte niet wat de bedoeling was van die kaars. Ik snapte niet waarom de mannen naakt waren, ik snapte niet waarom dit überhaupt gaande was in de grote expositieruimte van de Aki zonder aankondiging in welke vorm dan ook...

Kunst mag vragen oproepen, graag zelfs, maar wanneer je een performance doet, dan moet je er op zijn minst over nagedacht hebben welk beeld je neerzet en of de attributen die je gebruikt en de handelingen die je doet datgene overbrengen wat je voor ogen hebt.
Ik ben een groot voorstander van performancekunst en naakt is prima als het een functie dient, maar af en toe lijkt het alsof men denkt; "We gaan gewoon naakt, en klaar is kunst."

Well that's just not good enough!

Toen ik naar huis vertrok ben ik nog even in de hal gaan kijken of de performance nog gaande was. Wat er restte waren een brandende kaars en deze stille getuigen:

slakken

2006-01-25T23:37:00.000+01:00

Het zal van vroeger komen. Toen ik klein was en altijd met mijn vriendje het bos in ging om slakken te zoeken. Met van die huisjes.

Ik kan er niks aan doen, ik heb er een zwak voor, voor slakken.

Nou was het nooit zo dat ik ook naaktslakken kon waarderen, maar dat is sinds ik in dit huis woon veranderd. Bij het tekenen van het huurcontract kregen we de slakken er gewoon bij. Tja, en wat doe je dan als je van klein meisje dat slakken met huisjes verzamelde uitgegroeid bent tot vrouw die een huis bewoont met slakken... verzamelen!

Nu niet meer zo letterlijk als dat ik het vroeger deed, maar desondanks begint mijn verzameling een flink aantal slakken te tellen. En ziehier mijn nieuwste aanwinst:

En hoewel ik ze altijd buiten zet na ze gefotografeerd te hebben kon ik het met deze lage temperatuur bij deze slak niet over mijn hart verkrijgen...

fases

2006-01-18T23:13:00.000+01:00

Ik heb een schoonmaakbaantje. Ik ben 'hulp' bij een echtpaar via de thuiszorg.

En vandeweek kwam ik er achter dat het schoonmaken daar een nieuwe fase is ingegaan. Dat ging natuurlijk niet van de een op andere dag, daar gaat wel wat tijd overheen.

Nu ik terug denk begon het een paar weken geleden.
Ik heb altijd een vaste volgorde in het huis. Het eerste uur is er voor bijzondere dingen en de rest van de tijd werk ik mijn eigen 'logische' volgorde af. Als een van de laatste ruimtes in het huis doe ik de badkamer; schuursponsje door de wasbak, wc, douche, etc.

Toen ik die keer naar mijn emmers, waarin al mijn materiaal ligt, liep om mijn schuurspons voor de douche te pakken, greep ik mis... Ik heb even gezocht, me afgevraagd of ik hem misschien ergens anders had neergelegd, en uiteindelijk besloot ik mijn zoektocht te staken. Het was ten slotte maar een schuursponsje, daar zijn er meer van.

En eerlijk gezegd was ik de verdwijning van dit schuursponsje al weer helemaal vergeten totdat de afgelopen keer het volgende gebeurde;

Er was niet veel extra werk geweest die ochtend, dus ik had wat tijdwinst rekende ik uit. Ik zou ongeveer een half uur over hebben als ik op dat moment mijn lijstje verder zou afwerken. Dus ik keek eens om me heen en besloot dat de ramen best ook nog gelapt konden worden. Ik liep de woonkamer in om dit te overleggen met de mevrouw.
Ze stemde in met mijn voorstel, waarna ik de trekker, de zeem, een extra doek en de emmer te voorschijn ging halen. Bij het schoonmaakmateriaal aangekomen was er echter van een trekker geen sprake... En toen ik even verder keek zag ik dat ook een roze huishoudhandschoen eieren voor zijn geld had gekozen. Ik herinnerde me dat ik beide dingen vanochtend toen ik begon wél had zien liggen, zelfs in mijn handen had gehad, dus waar konden ze gebleven zijn...

Na een zoektocht op alle mogelijke plekken die ik logischerwijs kon verzinnen voor een trekker en een handschoen besloot ik de mevrouw te gaan vragen of zij misschien enig idee had waar de trekker gebleven kon zijn. Ze riep verbaasd uit dat zij daar nooit aan komt en dat ik die toch vorige week zelf als laatste gebruikt had... waarop ik antwoordde dat ik zeker wist dat ik vanochtend toen ik begon beide handschoenen en de trekker gewoon op hun plek had zien liggen en dat het mij ook een volkomen raadsel was waar het materiaal gebleven was. Na een kwartier zoeken gaven we (zelfs de man hielp met zoeken) het op.

Er werden nog wat opmerkingen gemaakt in de trant van dat er dan maar een nieuwe gekocht moest worden, die ik beantwoordde met dat het toch idioot is dat een trekker en een handschoen opeens van de aardbodem verdwijnen, waarop ik het dweilwerk maar ging doen. Van tijdwinst was inmiddels niet echt meer sprake, hooguit een minuut of vijf.
En die besloot ik dan maar te besteden aan een laatste zoektocht naar de trekker en de handschoen. En dit keer zou ik ook kijken waar ik ze nooit zou vermoeden. En toen ik uiteindelijk als vreemdste plek besloot achter de stellage van wasmachine en droger te kijken bleken ze zich daar op te houden. De trekker, de handschoen en... het schuursponsje!

Nou weet ik echt 100 procent zeker dat ik ze daar niet heb neergelegd. Niet per ongeluk, niet in een vlaag van verstandsverbijstering, niet expres, gewoon niet. het is namelijk onmogelijk om daar spullen terecht te laten komen zonder daar je best voor te doen.

We zitten nu dus in de verstop-de-spullen-van-de-hulp-fase en de twee vragen die me nu nog resten zijn; wie doet het en waarom?

2006-01-16T22:30:00.000+01:00

Poster door Mark, foto's en kleding Jasmijn

De expositie is van 16 januari tot en met 20 januari te zien in hal 1, voorin de AKI.
Deze expositie geeft een beeld van het werk van de 3de en 4de-jaars studenten van de afdeling Gemengde Media.

Bij deze bent u allen uitgenodigd om te komen. De opening van deze expositie is, zoals vermeld, op 17 januari 2006 om 16.00 uur.

Locatie:
Aki
hallenweg 5
Enschede

Openingstijden:
ma-do 09.30 - 17.00 uur en 19.00 - 21.30 uur
vr 09.30 - 17.00 uur

Voor het werk dat ik exposeer: klik

Samenvattend;

2006-01-12T15:45:00.000+01:00

Kam; "Het is gezien (...)
Súsaa; "(...) het is niet onopgemerkt gebleven."

(Zoals de meesten wel zullen weten een quote uit: De avonden, Gerard Reve)

(bl)auw

2006-01-10T23:45:00.000+01:00

Zachte sokken op een onbeklede trap. Het is lang goed gegaan, maar gisteravond lag ik dus beneden. Maar niet voordat ik eerst met elk onderdeel van de linkerkant van mijn lichaam iedere traptrede even had 'aangeraakt'.

Mijn huisgenoot kwam verschrikt de gang in rennen. Dit was de tweede keer in drie weken dat ze me op deze plek onderaan de trap vond. In een actiefilm zouden de personages elkaar aankijken en zeggen; "We must stop meeting like this...!" (Gelukkig was ik de vorige keer niet gevallen; dat is een heel ander verhaal). Even een warme douche op stramme spieren en koude lap op gekneusde vingers en daarna ging het best goed gisteravond. Vandaag echter...

Ik ben blauw! Auw.

vogelgriep?

2006-01-08T01:09:00.000+01:00

Okee, er zijn dus zieke kippen gevonden in Turkije.
En er zijn mensen gestorven door toedoen van het virus dat door deze dieren kan worden doorgegeven.

Maar wat ik nu dus al een aantal journaals achter elkaar niet snap is wat de moeite is om een kip of eend te doden alvorens hem/haar in een plastic zak te stoppen... Ik bedoel; als je hem toch al vast hebt...?

Het dieptepunt zag ik nu net;
zakken gevuld met levende kippen/eenden die dichtgebonden zijn en in diepe kuilen gegooid worden om daar onder een hoop zand levend begraven te worden....

Noem me een zeikerd, maar dat gaat me dus te ver!

en nu de plaatjes:

2006-01-04T13:09:00.000+01:00

En natuurlijk de opbouw van het vreugdevuur en het vuur zelf!

Gelukkig nieuwjaar!

2006-01-01T12:53:00.000+01:00

´s Middags viel het besluit. Na lang wikken en wegen zou ik toch in Den Haag blijven. Dus... dan maar op pad om de juiste omstandigheden te creëren. Op naar de grootste supermarkt waar ik ooit ben geweest met in mijn hoofd een boodschappenlijstje zodat ik niet zoals de vorige keer meegesleurd zou worden door alle keuzes. Aansluitend naar de oliebollenkraam er tegenover om zes oliebollen te scoren, alwaar ik 'ja' antwoorde op de vraag of ik er niet liever tien wilde omdat dat voordeliger was (tien! ik ben in mijn eentje, pffff, what was i thinking???). Vervolgens nog maar even de buurt in om wat materiaal voor vage ideeën aan te schaffen, waarbij ik tegen sterretjes aanliep van 50 cm lang die dus ook mee gingen in mijn tas. Om ten slotte naar de haven te fietsen en te horen dat er die avond dus een vreugdevuur zou zijn aan het strand. Traditie in Den Haag liet ik me vertellen, dus dat is waar ik zou zijn.

Zo, de randvoorwaarden waren geschapen, laat de jaarwisseling maar komen!

Om het uur sloeg vervolgens de twijfel toe of ik werkelijk wel in Den Haag had moeten blijven. Het ene moment was het helemaal okee, waarop ik vervolgens toch dacht; 'Ik zou Enschede nog kunnen redden als ik nu vertrek....' Deze mogelijkheid ging na verloop van tijd ook vanzelf voorbij waarna ik me voor de tv nestelde met lekker eten, om de terugblikken tot me te nemen. Uiteindelijk kwam de niet te verstouwen oudejaarsconference, wat mijn teken was om wollen sokken en een warme jas aan te trekken, een aansteker te zoeken om mijn sterretjes aan te steken, om op pad te gaan naar 'Het Vreugdevuur'.

Een minuut voor twaalf zette ik mijn fiets op slot bij de haven en liep ik naar het strand. Ondertussen werd het twaalf uur, lieten de scheepshoorns van zich horen en knalde Den Haag achter me uit zijn voegen. En ik belde mijn beste vriend om hem een gelukkig nieuwjaar te wensen. Vervolgens mijn broer om er daarna met geen mogelijkheid nog doorheen te kunnen komen... maar er was het vreugdevuur!

De grote stapel pallets en kerstbomen was net aangestoken, de mensen er omheen wensten elkaar gelukkig nieuwjaar en de aanstekers scandeerden teksten en liederen die veel weg hadden van voetbalkoren. Het vuur werd steeds heftiger dus er moest steeds een stap naar achter gedaan worden om het niet te warm te krijgen. De drank vloeide rijkelijk om over de rest van de geestverruimende middelen nog maar te zwijgen. Tijd om mijn sterretjes aan te steken!
Na vijf minuten aan de zee te hebben geprobeerd enige vorm van ster uit het staafje te doen verschijnen besloot ik een sigaret te gaan bietsen en het daarmee te proberen. Na een sigaret lang terug te vallen in een slechte gewoonte liet het sterretje het nog steeds afweten waarna ik het roken en het sterretje opgaf en maar weer terugkeerde naar het vuur.

Wat een feest om aan zee te zijn met een enorm vuur om je warm te houden! Nadat ik mijn wensen gewenst had en mijn genieten dreigde om te slaan naar zorgen omdat sommige aanstekers met elkaar op de vuist gingen omdat de een de ander zou hebben verlinkt bij de politie, vertrok ik voldaan naar huis alwaar ik vanochtend gewekt werd door het koor van de kerk die aan het tuinhuisje grenst waarin ik slaap.

Welk een vredig wakker worden in 2006. Als dit een voorbode is van wat het jaar zal brengen...
Gelukkig nieuwjaar! Opdat al onze wensen mogen uitkomen!

sneeuw 2

2005-12-30T23:33:00.000+01:00

Vanochtend heb ik op het strand doorgebracht. Dat wit was. Van de sneeuw.

In mijn euforie belde ik Rick. Om hem de zee te laten horen die beduidend anders klinkt zo met die sneeuw aan de rand. Nadat ik mijn telefoon bijna ín zee hield was hij volgens mij wel overtuigd.

Vervolgens belde ik mijn vader want ook hij moest in mijn vreugde delen. Hij vroeg hoe het met me ging, waarna ik hem enthousiast toeriep dat hij ook eens naar de zee moest komen, dat hij dit echt moest zien..! Waarop hij zei; "Dat heb ik al een keer gezien." (...)

Vervolgens vond ik het tijd om verder alleen te genieten van dit schouwspel.

Heel Den Haag is in de loop van de nacht en de afgelopen dag dichtgesneeuwd. Er rijdt geen tram en er gaan geen treinen in of uit.

Als het zo doorgaat kon het nog wel eens zijn dat ik oud & nieuw hier vier.

En na een dag als vandaag, met goed gezelschap en heerlijk eten baart me dat nog niet zoveel zorgen.

..en tot stof zult gij wederkeren

2005-12-28T20:59:00.000+01:00

Geleende schoenen brachten me naar de plek waar we het laatst samen waren
Waar we onze laatste maaltijd samen aten
en waar we wisten dat dit het afscheid was

De geleende schoenen droegen me er over heen

__________

Ik dacht ik doe mijn klompen aan in de trein. Dan kan ik ze uit doen als ik wil. Dus mijn gewone schoenen pak ik in.
Not.
Aangekomen in Den Haag blijkt dat ik maar 1 schoen heb ingepakt. En op klompen het strand bewandelen leek vragen om problemen.
Bijna was ik naar de stad gegaan om goedkope schoenen te scoren... gelukkig kon ik een goed paar lenen.

Op het strand aangekomen blijkt alles weggehaald wat er altijd staat. Geen strandpaviljoen te bekennen.

Er rest niets dan zand.

De tas is gepakt

2005-12-26T12:05:00.000+01:00

Dus ik ben weg.

Mocht je nou toevallig in de buurt zijn van Den Haag en een meisje op het strand zien wandelen, voel je dan niet bezwaard en zeg even hoi, wie weet ben ik het wel

de langste nacht

2005-12-21T11:22:00.000+01:00

(de langste dag 2005)

Aankomende nacht is de langste nacht. En dat gaan we vieren. Want het is fijn dat de dagen weer langer worden! Dat het ook officieel winter is vandaag dat mag de pret vooralsnog niet drukken.

Hoera, de lente komt er weer aan!

Tijd voor kansen, nieuwe beginnen, groei, licht en zon!

werk

2005-12-20T00:47:00.000+01:00

loos

in ieder geval voor 16 uur.

Mijn jaarcontract werd namelijk toch maar niet verlengd. Er was van alles mis volgens mijn supervisor. Ik heb met open mond zitten luisteren naar wat ze me te vertellen had drie kwartier voordat mijn laatste shift er op zou zitten en ik nog steeds niet wist of ik een contractverlening zou krijgen.

Het zou een functioneringsgesprek zijn.
Met als enige minpunt dat zij mij drie kwartier voordat mijn contract afliep pas vertelde dat mijn functioneren volgens hen niet goed was. Op de vraag waarom ik dit niet eerder te horen heb gekregen zodat ik er nog wat aan zou kunnen doen was het antwoord dat ze de informatie helaas niet eerder voor handen had dan vandaag om vijf uur. Right.

En even werd mij zelfs verweten dat zij niet op de hoogte was van de afspraken die ik met een andere supervisor had gemaakt over mijn te werken uren. Tja, waarom zou je ook informatie overdragen aan een collega supervisor als het zonder communicatie zoveel 'beter' gaat.

Ik ben er niet heel erg rouwig om dat ik daar nu niet meer werk. Heel leuk was het er niet. Veel leuke collega's waren al verdwenen en er werd structureel twee maanden te laat uitbetaald (wat me nu dus mooi uitkomt), maar dat ze me recht in mijn gezicht zit te vertellen dat ik geen contract krijg om redenen die niet waar zijn... dat kost me echt moeite.

verbaasd

2005-12-14T13:00:00.000+01:00

Mijn ogen beginnen wat meer open te worden. Ik heb niet meer de hele tijd het gevoel dat ik door een donkere mist naar buiten probeer te turen. En dat scheelt energie.
De zon schijnt.
Net regende het zomaar.
Het stoorde me niet, ik werd er zelfs blij van want het kwam zo uit het niets dat het een wonder leek; de regen in stroom tegen een lichte blauwige achtergrond.
Onwillekeurig zocht mijn blik een regenboog, die ik niet vond maar wat niet gaf.

Al surfend vond ik net op een ander blog mooie woorden.
En tot mijn grote verbazing waren het de mijne... als reactie op de hare.

Ik ben blij met mijn weer ruimer wordende blik.

weg

2005-12-11T23:48:00.000+01:00

Ik geloof dat ik net in een telefoongesprek met een mij onbekende vrouw een week 'vakantie' heb geregeld naar Den Haag aan het einde van dit jaar...

Dit ging zo makkelijk dat het nog niet helemaal tot me doordringt.

Maar ik heb wel ja gezegd, want ik heb er ten slotte nog niet zo lang geleden zelf om gevraagd.

Zo vader, zo zoo-dochter

2005-12-10T21:52:00.000+01:00

Net hing ik een half uur met mijn vader aan de telefoon. Om hem op het hart te drukken dat ik graag wil weten hoe het met hem gaat. Dat als er iets gebeurt in zijn leven dat ik dat dan graag wil weten.
Het kan namelijk gebeuren dat hij opgenomen wordt in het ziekenhuis voor een operatie en een nacht moet blijven en daarop volgend een auto ongeluk krijgt zonder dat ik dat daarna te horen krijg.

Mijn vader is een weinig mededeelzaam man.
En ik ben zijn dochter.
En hoewel het via dit blog lijkt alsof ik heel mededeelzaam ben, hebben sommige mensen om me heen ergens het gevoel dat ze me moeten vertellen dat ze graag weten hoe het met me gaat. Nu kan ik je verzekeren dat ik niet veel mededeelzamer zal worden op mijn blog dan ik tot nu toe ben geweest. Maar ik kan wel vertellen dat ik opeens beter snap waarom sommige mensen aandringen om eens vaker te vertellen wat er allemaal gebeurt.

Harry Potter en het verdwenen boek

2005-12-10T18:25:00.000+01:00

Over boeken uitlenen gesproken....

Een tijdje terug leende ik 'Harry Potter'-boeken uit. Een aan A en een aan B. Aan wie welke weet ik niet precies en zie daar het probleem;

Ik zit dus nu met twee keer het tweede boek en mijn eerste boek is verdwenen...

Het is natuurlijk best leuk om je tijd te verdrijven met het spel 'zoek de verschillen', wat erg goed mogelijk is met deze twee boeken. Maar eerlijk gezegd ben ik meer een voorstander van een complete verzameling. Dus van die verdwijning baal ik behoorlijk.

Natuurlijk had ik beter op moeten letten aan wie ik welk boek uitleende, maar hoe kan het nou dat iemand me dan het verkeerde boek terug geeft? Dat moet degene toch zelf ook ergens opvallen? Ik zal toch nog eens gaan vragen of men zich nog eens over zijn/haar boekenkast wil buigen want het zou een puur staaltje magie zijn als mijn eerste boek niet weer boven water komt.

Mocht u zich vervelen schroom dan niet om de verschillen te zoeken. Ondertussen ga ik het vijfde boek van Harry Potter nog eens lezen want mijn broer gaf me donderdag het zesde en toen ik daar in begon merkte ik dat het vorige boek dusdanig is weggezakt dat ik het niet meer volg en opfrissing noodzakelijk is. Dat wordt dus een fijn weekend op de bank met koekjes, thee, een deken en heel veel lezen.

zon

2005-12-06T16:13:00.000+01:00

Het zijn dagen als deze.
Dagen die maken dat je bed 's ochtends nog zo lekker voelt.
Die maken dat je niet eens door hebt dat het al half tien 's ochtends is omdat het nog steeds best donker is in de kamer.
Die maken dat ik tien keer liever sneeuw, snijdende kou en zon heb.
Die me het gevoel geven dat de hij al weer voorbij is en ik nog steeds niet wakker.

Dagen die gewoon niet licht willen worden.

Díe maken dat ik denk; 'Ik moet maar eens onder de zonnebank.'

Nou heb ik dat al heel vaak gedacht, maar vanavond ga ik het ook doen. Want als de zon niet naar Súsaa komt dan zorgt Súsaa wel voor haar eigen zon!

boek(en)

2005-12-02T16:28:00.000+01:00

Ik had een tijdje terug voor een van mijn projecten een boek gereserveerd bij de bibliotheek. En vandaag was de dag dat ik het kon ophalen. Na wat gepluis op de rest van de vele planken besloot ik dat het toch maar bij dat ene boek zou gaan blijven. Ik ben nou eenmaal niet goed in boeken uitkiezen als ik alleen maar de ruggen zie.

Bij de uitleenbalie aangekomen zag ik een grote stapel pakjes liggen. Met streepjescodes. En een vlag waarop stond: te leen!
Nieuwsgierig als ik ben vroeg ik natuurlijk wat dat te betekenen had...
Bleek dat de bibliotheek allerlei boeken als cadeautjes heeft ingepakt die je kunt lenen zonder dat je weet welke het is. Wat een leuke verrassing!

Dus op deze manier kwam ik toch nog met drie boeken thuis.

-edit-
Het ene boek heb ik meegenomen voor een vriendin, dus ik weet niet of het wat is want ik moet het haar nog geven. Het boek voor mezelf is "Als een god in Noord-Brabant" met losse verhalen van o.a. Godfried Bomans en J.A. Deelder dus ik denk dat ik daar wel plezier aan zal beleven, hoewel ik niets heb met Noord-Brabant, maar ja wat niet is kan nog komen...

knip

2005-12-01T01:17:00.000+01:00

Vanavond zat ik wat te kletsen met een vriendin op msn. En ik deed wat ik wel vaker doe; een beetje aan mijn haar plukken. Alleen dit keer voelde ik de hele tijd van die knoopjes. Je weet wel, van die stukjes haar die dan in elkaar gaan zitten aan het eind. En na een uur of wat met de vriendin te hebben geklets en aan mijn haar te hebben geplukt was de knoop doorgehakt. Die stukjes moesten er af! Dus:

De narigheid is alleen dat ik nu steeds meer plukjes vind die er af moeten, ik niet zelf bekwaam ben in het haar knippen, en hoe meer ik knip, hoe meer ik denk "Ah, daar moet ook nog wat af..." Kortom, Ik moet nú ophouden met knippen anders ben ik morgen kaal...

poezie

2005-11-29T00:37:00.000+01:00

breken

2005-11-27T20:59:00.000+01:00

Mijn hart brak.
Die nacht.
Haar laatste uur had geslagen
dat wist ik
en ik vroeg of ik nog even alleen met haar mocht zijn
en dat mocht. natuurlijk.

En daar stond ik
te bedenken dat ik van haar hield
dat ik haar zou missen
dat ik niet wilde dat ze ging

en toen... toen hield ze op met ademen.

en mijn hart brak.
het brak.
letterlijk.
ik voelde het.

en toen begon ze weer met ademen.

Het was alsof ze even voor mij, met mij alleen, dood wilde gaan...

sneeuw

2005-11-25T12:53:00.000+01:00

Okee, sneeuw op mijn verjaardag is een geweldig cadeau, maar er ligt nu al 15 centimeter,

het verkeer zit vast, dus sommige bezoekers komen nu niet...

Dus je moet het ook niet overdrijven!

-edit-

jeetje, ik hoor net dat mijn huisgenoot zelfs iemand onder een vrachtwagen zag liggen, brrrr... Blijf thuis mensen!

Popcorn

2005-11-25T01:47:00.000+01:00

Ik zit vol.
Te veel gegeten.
Van de enorme bak popcorn die mijn broer in de pauze kocht.

Ik was namelijk naar Harry Potter met mijn broer.
Verjaardagscadeautje. Al vier jaar achter elkaar gaan we rond mijn verjaardag naar de Harry Potter film.
En dat begint toch wel een fijne traditie te worden. Vanavond deed het me opeens heel erg denken aan toen we klein waren en we altijd samen in dezelfde stoel zaten en tv keken.

Dit was een goed begin van mijn verjaardag!

Nieuw!!

2005-11-23T20:37:00.000+01:00

-edit-
Goed, wat ik eigenlijk bedoel te zeggen is dat je eens moet klikken op die twee rode links hiernaast, daar waar de pijl naar wijst....

haptonomie

2005-11-23T15:10:00.000+01:00

Een half uurtje liggen.
Twee handen op mijn rug..
Twee handen op mijn benen..
Een half uurtje terugfietsen..

En dan sta ik in de supermarkt en ben opeens zooo moe!
Ik ben niet eens meer in staat om een mix voor appeltaart uit te kiezen...

Gelukkig ben ik nog wel zo helder om mijn mandje dan maar weer weg te zetten en naar huis te fietsen.
Eerst even slapen.
Een dutje doen.

En dan zie ik over een paar uur wel hoe ik die appeltaart ga bakken. Mocht iemand in de tussentijd lekkere suggesties hebben dan hou ik me aanbevolen. Misschien maakt dat het winkelen dan straks makkelijker.

tas

2005-11-21T23:56:00.000+01:00

Mijn vader lag een nachtje in het ziekenhuis. Een kleine ingreep, 1 nachtje en de volgende dag mocht hij weer naar huis. Wel moest 'ie met de lift naar beneden en mocht hij zijn tas niet zelf dragen. Maar eigenwijs als mijn vader is deed hij dat dus wel.

Beneden aangekomen is er een u-vormige zithoek waar mensen kunnen wachten. Omdat hij toch ergens wel heeft gehoord dat hij de tas niet mocht dragen besluit hij dus de tas op de eerste stoel van het zitje te laten zakken. De tas belandt naast de stoel op de grond. Zelf loopt hij nog een stukje verder naar de hoek met leesvoer, pakt een krantje en wacht geduldig op zijn lift naar huis.

Niet veel later komt er een mannetje aangeschuifelt. Het mannetje zet zichzelf op de stoel naast de tas. En wanneer hij lekker zit merkt hij opeens de tas op. Hij kijkt eens ernstig naast zich. Kijkt om zich heen. Kijkt nog eens ernstig naast zich en staat dan op om naar de receptie te schuifelen.
Mijn vader heeft het tafereel achter zijn krant gade geslagen, want ook in een ziekenhuis moet je toch wel letten op je spullen, ziet het mannetje naar de receptie schuifelen en duikt weer in zijn krant. En dan vangt hij flarden van het gesprek tussen het mannetje en de receptioniste op;

..... tas daar ..... niemand in de buurt ..... verdacht ..... gevaarlijk tegenwoordig ..... maatregelen ......

En na zijn verhaal te hebben gedaan bij de receptioniste neemt het mannetje weer tevreden plaats....

op dezelfde stoel!

Nou vraag ik je....

werk

2005-11-18T21:14:00.000+01:00

Deze week ben ik weer begonnen met werken. Ik heb afgesproken met mijn baas dat ik rustig aan begin. Dat betekent dat ik halve shifts draai. Twee uur op een avond.
De eerste week zit er nu op en ik kan zeggen dat ik het toch best vermoeiend heb gevonden. Aan het eind van de week is mijn energie echt op. Nu dus.

Wanneer mijn energie op is word ik heel gevoelig voor geluiden, geuren en mensenmassa's.
Dus je kunt je misschien voorstellen hoe blij ik word van het meisje tegenover me dat besluit dat ze niet lekker genoeg ruikt om vervolgens een flacon van het een of andere geurtje te voorschijn te toveren om zichzelf er mee te begeuren (Let wel, midden op de werkvloer!).

Om even aan de geur van het meisje te ontsnappen besluit ik het toilet op te zoeken.
Ik trek de deur open en stap een parfumwinkel-keer-tien binnen.
En het enige wat ik nu nog kan denken is: 'meisje, als je bang bent dat je stinkt, dan heb ik nieuws voor je... nu stink je pas écht!'

Tijdens het werk realiseer ik me dat ik de afgelopen week elke dag twee uur lang mensen een prettig avond heb gewenst. En normaal gesproken kan ik daar wel een voldaan gevoel uit halen, maar vanavond even niet meer.

Een prettige avond.

Wat zeg ik? Een prettig weekend! Ik ga aan de oplader.

rew.

2005-11-17T20:57:00.000+01:00

Ik zat aan tafel bij mijn oom en tante. Dat was zo, dat wist ik zoals je dat weet dan. Het was in hun keuken en ik zat met mijn rug naar de deur van de gang. Voor me stond een bord met stamppot andijvie. Dus die at ik leeg. Maar terwijl ik nog niet op de helft was ging de deur naar de gang open en kwam er een man binnen met getrokken pistool en schoot me neer.
'Hmmm ', dacht ik, 'dat moet anders kunnen...'

Ik zat aan tafel bij mijn oom en tante. Het was in hun keuken en ik zat met mijn rug naar de deur van de gang. Voor me stond een bord met stamppot andijvie. Dus die at ik leeg. Dit keer sneller dan de eerste keer. Maar terwijl ik nog een kwart moest ging de deur naar de gang open en kwam er een man binnen met getrokken pistool en schoot me neer.
'Hmmm', dacht ik, 'ik moet dus nog sneller eten...'

Weer zat ik aan tafel bij mijn oom en tante. Het was in hun keuken en ik zat met mijn rug naar de deur van de gang. Voor me stond een bord met stamppot andijvie. Dus die at ik leeg. Nu nog sneller dan de tweede keer. Maar bij de laatste hap ging de deur naar de gang open en kwam er een man binnen met getrokken pistool en schoot me neer.
'Nou ja!', dacht ik, 'nu moet het maar eens afgelopen zijn met dat gedoe...!'

Aan tafel bij mijn oom en tante in hun keuken en ik zat met mijn rug naar de deur van de gang. Voor me stond een bord met stamppot andijvie. Dus die at ik leeg. Ik geloof dat ik nog nooit zo snel heb gegeten. Ik stond op en deed de deur naar de gang open en... vertrok

Dit droomde ik een tijdje na de schietpartij waar ik te dicht bij in de buurt was geweest. En dan is dit nog de verkorte versie... Ik voelde me geweldig toen ik wakker werd!

wachtkamer

2005-11-16T12:52:00.000+01:00

Toen ik de wachtkamer binnen kwam zat er al een man. De man zat in een tijdschrift te lezen. We zeiden hallo.
Ik ging op mijn vaste plek zitten en pakte ook een tijdschrift. En toen begon het.
De man zuchtte,
de man smakte,
de man neuriede,
verschoof zich op zijn stoel,
legde zijn tijdschrift weg,
zuchtte opnieuw,
pakte een ander tijdschrift,
neuriede weer...

In de tussentijd probeerde ik me te concentreren op mijn tijdschrift. Telkens uit mijn korte verhaaltjes gepeuterd door weer een zucht, smak of schuifel. Me dan afvragend of deze man dat ook zou doen als ik er niet was, wat de reden zou kunnen zijn waarom hij dit deed, of hij misschien al heel lang zat te wachten en het te lang vond duren, misschien een praatje wilde maken want we waren ten slotte met z'n tweeën nu... En dan probeerde ik maar weer een nieuw verhaaltje te lezen. Waar ik vervolgens weer uitgezucht werd. Gelukkig verscheen na niet al te lange tijd de behandelaar op wie hij zat te wachten en stond hij met wat gesteun en een zucht op om de trap naar boven te nemen, waarna ik nog fijn van de rust in wachtkamer heb kunnen genieten.

(hmmm...zou ik een hekel hebben aan luidruchtige mensen...?)

comment

2005-11-11T17:14:00.000+01:00

Anonymous said...
I look forward to Your visit!

Het lijkt me geen spam want ik heb wel eens spam gehad en dat heeft dan meer de inhoud van het aanbieden van Oost-Europese vrouwen en daar staat meestal een link bij vermeld e.d.
Dus wie kijkt er uit naar mijn bezoek?
En waar ga ik naar toe dan?
En waarom is dit anoniem?
Geef me eens een aanwijzing, dan weet ik waar ik aan moet denken...

Aanrijding

2005-11-10T11:34:00.000+01:00

Op 17 juli dit jaar schreef ik al eens over mijn avonturen in het verkeer en mijn voorstellingsvermogen wat betreft ongelukken.

Vanochtend had ik dus een close encounter met een rode auto. Ik fietste op een voorrangsweg, ging een kruising over, riep nog ho ho ho maar de vrouw zag me niet en hoorde me al helemaal niet en opeens was het rode portier van de auto wel heel dichtbij. En daar stond ik dan. Midden op straat, mijn voorwiel tamelijk naar de kloten en trillend op mijn benen. Gelukkig heb ik zelf niks, hooguit wat spierpijn.

Er kwam onmiddelijk een vrouw naar me toe om te vragen of het wel goed met me ging en of ik niets had. Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt haar naam en nummer te noteren, ze was ten slotte getuige en je weet maar nooit of een getuige nodig is.
En toen bleven de aanrijdster en ik alleen over. Uiteraard eerst de uitwisseling van beleefdheden. Er werden handen geschud en namen genoemd en er werd over en weer gevraagd of het wel goed ging.
Allebei stonden we te trillen op onze benen en wisten we niet precies wat we moesten doen. In een helder moment besloot ik de mevrouw waar ik schoonmaak maar even te bellen dat het vandaag niet meer ging lukken om bij haar te komen. De aanrijdster bedacht dat dat ook helemaal niet zo'n gek plan was, de baas bellen. En toen besloten we dat we toch maar de politie gingen bellen. Wat ook nog niet zo makkelijk ging, want 112 kennen we allemaal, maar wat was ook alweer dat andere nummer wat je belt als er wel wat is maar niet accuut??? Proberen maar..: 0800-5544...nee, 0800-4455...hmm..ook niet, 0900-4455..euh, 0900-4488? Nee, Aargh!!! ah een voetgangermeneer! "Meneer? weet u misschien dat nummer van de politie dat je belt als er iets is maar niet ernstig? De meneer greep zijn telefoon en probeerde met ons mee, en uiteindelijk had ik dan het goede nummer; 0900-8844. Na eerst een keuzemenu en wat doorverbindingen hier en daar kwamen we bij de meldkamer terecht, legde ik de situatie uit en zei men mij dat er een wagen zou worden gestuurd. Mooi.
En toen stonden we daar.

- "Goh, dus jij werkt bij de thuiszorg?"
"Ja, ik ben huishoudelijke hulp bij een ouder stel, en jij?"
- "Ik ben lerares op een VMBO, en mijn leerlingen zullen wel blij zijn dat ik te laat kom."
"Tja, mijn schoonmaakmevrouw vind het wel vervelend dat ik niet kom nu, maar aan de andere kant heeft ze dan ook wel weer wat te vertellen vandaag:'Nou, moet je horen..mijn hulp is er niet, is aangereden..blablabla'
- "Hahaha. Goh, het duurt wel lang hè, voordat er een wagen komt..."
"Ja, inderdaad... En waar werk je dan? Hier in stad?"
- "Nee, in een dorpje vlakbij...Blablabla"
"Goh, ja, dat kan ik me voorstellen. Blablabla."
- "Oh ja? goh, hahaha...Blabla..."
en zo tien minuten verder waarin we ontdekten dat we gemeenschappelijke vrienden hebben die zij dus de groeten gaat doen (Goh A Je moet de groeten van Súsaa hebben, die reed ik vanochtend aan, hahaha).

Eindelijk kwam de politiewagen, met daarin twee agenten die ons nogal bevreemd aankeken toen we naar hen begonnen te zwaaien. Het raampje werd naar beneden gedraaid en de agent vroeg waarom we zwaaiden. Nou..euh, we hebben een aanrijding gehad dus we hebben jullie gebeld om te komen, en het ziet er misschien wel heel gezellig uit, wat het ook is, maar we staan hier wel met een reden...

De agent maakte een situatieschets en nam onze gegevens op. Onderwijl realiseerde ik me dat ik mijn paspoort niet bij me had en grapte ik "Oh nee, nu ben ik nog in overtreding ook, heb geen identiteitsbewijs bij me...", waarop de agent teruggrapte dat ik dan maar mee moest naar het bureau... en de aanrijdster vervolggrapte met "oh, dan voel ik me ook niet meer zo schuldig".

De agenten vertrokken, de aanrijdster bood aan me met fiets en al naar huis te brengen en thuis aangekomen bedankte ik haar waarop zij zich verontschuldigde en scheidden onze wegen.

Ik moet zeggen, als ik nog eens aangereden word (lees: mocht het ooit eens weer gebeuren), dan het liefste zo.

Statistiekenwedloop?

2005-11-08T16:31:00.000+01:00

Zoals zovelen heb ik een teller op mijn site. Leuk.
Maar niet als die opeens besluit het niet meer te doen. Eind oktober bleven mijn tellertjes opeens hangen. En ik merkte dat doordat er wel mensen comments schreven, maar die bezoekers waren niet geregistreerd...hmmm...

Ik had al best een mooi bezoekerstotaal, dus om nou die teller er zo maar af te gooien dat leek me niks. Dus ik maakte een nieuw telproject aan en zette deze teller op dezelfde site. Fijn. Nu telde er ten minste nog één teller mee.

Een paar dagen na de installatie van deze extra teller waren mijn andere tellers opeens 'down for maintenance'. Ahaa, dus er was wel degelijk wat mis met de tellers en het was dus niet zo dat mijn tellers gewoon hun limiet hadden bereikt. Pfieuw.

Niet veel later waren mijn andere tellers ook weer aan het tellen geslagen. Gelukkig. Blij dat ik ze niet van de hand had gedaan.
Echter wie schets mijn verbazing...!!! Mijn oude teller wordt oud. Hij ziet het denk ik allemaal niet meer zo goed, of knijpt af en toe een oogje dicht of misschien doet 'ie wel een middagslaapje...
Misschien is de nieuwe teller wel gewoon een strebertje, probeert 'ie een wit voetje bij me te halen hopend dat ik hem niet weer weg doe nu de anderen weer tellen, of doen ze gewoon een wedstrijdje, dat zou natuurlijk ook nog kunnen.

In ieder geval telt de nieuwe teller steeds een paar bezoekers meer; wat begon met 1, is inmiddels een verschil van 10 bezoekers geworden en ik snap werkelijk niet hoe dat nou kan...

Toegegeven

2005-11-08T16:10:00.000+01:00

Het gaat niet.

Zo.

En nu wil ik graag een paar dagen weg. Weg.
Maar ik weet niet waar naar toe.

Heeft iemand niet heel per ongeluk een kamer leeg staan of wat ruimte in huis over en geen problemen met een logée die een paar dagen komt uitwaaien in bos, aan zee of waar dan ook?

kogelslingeren?

2005-11-06T20:23:00.000+01:00

Bij ons in de buurt wonen wat kinderen waarvan ik vrij regelmatig het gevoel heb dat de ouders ergens te kort schieten/zijn geschoten. Kinderen kunnen hard zijn tegen elkaar, maar de kinderen bij mij in de buurt maken het af en toe toch wel erg bont en vanmiddag werd hier nog een heel nieuwe dimensie aan toegevoegd.

Een van de jongetjes bij ons uit de buurt heeft een hondje. Een kleine Jack Russell. Hondjes zijn leuk. Daar kun je voor zorgen, daar kun je mee rennen, daar kun je mee spelen...

Eerder deze week hoorde ik opeens een wel erg vreemde kat onder mijn raam miauwen, en toen ik mijn raam opende en naar beneden keek trof ik daar dit jongetje op zijn handen en voeten al miauwend aan, onderwijl achteromkijkend naar een vriendje die het hondje vasthield en het ophitste om vooral achter die wannabe-kat aan te gaan.

Ik vond dit een hylarisch maar ook enigszins zorgwekkend tafereel, maar so far so good.

Vanmiddag echter viel mijn mond werkelijk open en stond ik als versteend.
Samen met een vriend was ik bezig hout in zijn auto te laden. In mijn ooghoek zag ik kinderen spelen met de bladeren die uit de bomen zijn gevallen. Onder hen het jongetje met de kleine Jack Russell.
Ik liep met de vriend naar binnen om de tweede lading hout op te halen, sloeg de planken onder mijn arm en liep vast weer richting auto. En terwijl ik richting auto liep zag ik opeens het hondje door de lucht zweven.... het jongetje ontpopte zich voor mijn ogen als volleerd kogelslingeraar, echter met hondje en niet met kogelslinger...
Ik heb met open mond staan kijken... wist geen woord uit te brengen... geloofde mijn ogen niet... en het jongetje zei hoi.

En nu...weet ik niet wat ik moet doen. Ik weet niet waar het kind woont, maar dat moet niet zo moeilijk te achterhalen zijn. Echter, ik woon in een niet al te fijne buurt met niet al te aardige of zachtzinnige mensen/ouders en eerlijk gezegd vind ik het doodeng om naar deze ouder(s) toe te stappen om aan te geven wat ik heb gezien...

Suggesties?

To the rescue!

2005-11-03T20:24:00.000+01:00

Eigenlijk had ze het al van te voren kunnen bedenken. Je SuperSúsaa-pak aan doen kan niet zomaar. Dat heeft consequenties...

Terwijl ze haar weg naar huis fietste werd ze ingehaald door iemand die erge haast had (SuperSúsaa inhalen wil nogal wat zeggen...), maar bij de bocht met binnendoorweg door het bos bleek dat de haastige de weg al een tijdje niet gefietst had want hij reed zomaar recht op een verbouwing en daardoor afgesloten weg af. De haastige ging vol op de rem en SuperSúsaa, op bekend terrein, haalde de haastige weer in omdat ze meteen goed reed. De haastige was er echter niet minder gehaast op geworden dus in de loop van het weggetje werd SuperSúsaa weer ingehaald door hem.

In het voorbijgaan zag SuperSúsaa wat papieren vervaarlijk uit de jaszak steken van de haastige... Gealarmeerd door de uitstekende en te verliezen papieren deed ze een poging om de haastige op zijn mogelijk toekomstige verlies te wijzen. Ze riep: MENEEHEEEER!!! Maar de haastige hoorde haar niet en zette zijn gehaast gewoon door. SuperSúsaa realiseerde zich dat nog eens roepen geen zin had, daarvoor was de haastige te druk met zijn haast. Er zat dus maar één ding op; er achter blijven fietsen en hopen dat het goed zou gaan.

Maar wat SuperSúsaa al had vermoed werd kort na het nemen van de volgende bocht bevestigd. De haastige trapte hard op zijn pedalen, zijn jas wapperde nog maar eens en daar gingen de papieren...

Iets voor de fiets van SuperSúsaa landde een envelop en een eindje verderop nog één. Zonder te lang na te denken stopte ze, pakte de envelop op, werd ontweken door een achteraanrijder die het plotselinge stoppen niet helemaal had voorzien maar nog wel om haar heen kon manoeuvreren en dacht: 'Het heeft zo moeten zijn... dat ik nu mijn SuperSúsaa-pak aan heb is niet voor niets...'

SuperSúsaa to the rescue!!!

Ze pakte snel ook de andere verloren envelop op, sprong weer op haar fiets en zette de achtervolging in. Met haar SuperSonische benen trapte ze zo hard als ze kon om de haastige na een paar minuten op zijn arm te tikken en hem het geleden verlies te presenteren. Verbaasd keek de haastige op en vertelde dat hij zijn geleden verlies net ontdekt had en sloot met een zucht van verlichting zijn geleden verlies weer in zijn armen om vervolgens met een gelukzalige glimlach zijn gekozen pad wat rustiger te vervolgen...

Is het een vleermuis...?

2005-11-02T17:40:00.000+01:00

Terwijl Súsaa haar middag op en rond de Aki had doorgebracht was er langzaam een donkere schaduw over het land getrokken. Ze keek op haar telefoon: half vijf... Tijd om te gaan. Terwijl ze zich bepakt en bezakt naar de uitgang begaf merkte ze dat het donkerder geworden was en dat dat niet lag aan het feit dat de klok een uurtje terug moest dat was haar ook duidelijk. Toen ze een voet buiten de school zette werd haar vermoeden bevestigd: het regende.
Haar hersenen begonnen op volle toeren te werken. Had ze nu maar haar regenpak meegenomen vanochtend... wat nu gedaan...? Na een tijdje wikken en wegen besloot ze dat er niets anders op zat. Ze moest het er maar op wagen en hopen dat mensen geen links zouden leggen...

Ze zette zich in beweging naar haar fiets. Ontdeed deze van het slot en keek toen goed om zich heen of er iemand in de buurt was. Niemand te zien, dus snel nu... Een seconde later flitste er iets blauws voorbij op een fiets... En je zag de mensen kijken, denken en fluisteren...

"Is het een vleermuis???... Is het Batman???... Nee! Het is SuperSúsaa!!!"

Alternatief

2005-11-01T12:09:00.000+01:00

Gelukkig bestaan er enveloppen waar je niet aan hoeft te likken, er bestaan goede alternatieven. Hoewel...

unisex

2005-10-29T20:54:00.000+02:00

Ik zie het wel vaker, maar dit keer kon ik het niet laten, hier moest een foto van.

Variaties zijn natuurlijk eindeloos en niet merkgebonden maar de variaties die bij mij zo in mijn hoofd opkomen zijn; Gazelle fietsen met bijpassende fietstassen en Gaastra jassen (in mijn blikveld voornamelijk rood, maar dit is niet noodzakelijk).

Het mooiste hieraan is misschien wel dat de mensen inwisselbaar zijn. Het is een universeel verschijnsel. Maar hoe ontstaat het... wanneer word je een unisexstel?

Persoonlijke ruimte

2005-10-26T15:43:00.000+02:00

Na de performance vertelde een man mij dat hij moest denken aan de keren dat hij bij het station (ik weet niet welke) was en dat hij daar tijden kon kijken naar enorme zwermen spreeuwen die dan bezit namen van de boom daar. En wat hem dan het meest opviel was dat hoe vol de boom ook werd, de spreeuwen altijd een vaste afstand tot elkaar bewaarden.
Vanmiddag keek ik uit mijn raam en zag de duiven uit de buurt dit nog eens extra onderstrepen.

Na het zien van mijn film vroeg een docent zich af waarom mensen niet weglopen en het maar gelaten ondergaan als ik in hun persoonlijke ruimte kom. Zelf denk ik dat dat komt doordat ik het een performance noem. In het werkelijke leven zonder dit etiket kom ik daar niet mee weg denk ik, tenzij het gaat om een overvolle tram, maar dan is de acceptatiegrens van hoe dicht iemand bij je staat zowiezo al verhoogd.

In de log hieronder staat de link waar je zelf de film kunt bekijken.

Watch that video!

2005-10-26T11:06:00.000+02:00

Ik heb een plek gevonden waar ik de video van mijn performance kon uploaden (met dank aan waeske). Er zijn verschillende manieren om dit te doen, maar bij sommige mag je geen films met copyright plaatsen en bij anderen lukte het gewoon structureel niet. Als je meer informatie wilt over video's uploaden en bloggen klik dan hier.

Bij google-video is het me dus nu gelukt! Dus: watch that video!

En natuurlijk ben ik benieuwd wat u allen er van vindt dus schroom niet om uw mening te geven.

"De vanger"

2005-10-23T16:06:00.000+02:00

Met tomatensoep, een deken en 'De vanger' op de bank. 1 uur zitten en het is al uit.
Weinig woorden maar prachtig bij elkaar gezet. Het zijn er genoeg.
Het is mooi en eenzaam.

"De vanger", Manon Uphoff

de donderdag documentaire

2005-10-22T23:43:00.000+02:00

Ik kijk niet vaak meer televisie. Het wil wel eens gebeuren dat ik in de woonkamer bij mijn huisgenoot aanschuif bij wat zij kijkt, maar meestal ben ik dan ook al na een kwartier weer verdwenen. Schreeuwende mensen op tv trek ik niet (in dat geval kan de tijd tussen aankomst in en vertrek uit de woonkamer verkort worden naar vijf minuten en soms zelfs minder) en verder heb ik er voornamelijk geen zin in om zo lang naar dat ding te staren. Mijn aandacht raakt te snel op. En ik heb geen zin om iets te zoeken wat ik wél leuk vind dus als mijn huisgenoot toevallig iets kijkt wat ik leuk vind dan is dat mooi meegenomen, maar zelf neem ik de moeite niet.

Afgelopen donderdag zat ik bij Rick op de bank. Als achtergrondgeluid had ik de televisie aangezet terwijl ik aan het internetten was (dat is ook zoiets; als de televisie in de kamer staat waar ik veel ben dan wil ik hem wel aanzetten, maar kijken doe ik desondanks niet). Na gedaan te hebben wat ik wilde ging ik maar op de bank zitten. Op hetzelfde moment startte er De Donderdag Documentaire op de tv. Zoals duidelijk mag zijn uit het voorgaande relaas kijk ik hier nooit naar, maar nu het er toevallig opstond...

En wat een geweldige documentaire heb ik vervolgens gezien zeg!
Hij bevat prachtige beelden waarvan ik me soms afvroeg of het wel echt was, zo onwerkelijk en abstract zelfs soms. En de mensen die er in voorkwamen... ik heb me over hen verbaasd. In de goede zin van het woord. Met name één vrouw en de sereniteit die ze over zich had...

Ik heb eens op het net zitten zoeken naar De Donderdag Documentaire en heb inmiddels gemerkt dat ik al best wat goede dingen aan mijn neus voorbij heb laten gaan door geen tv te kijken. Wel is het zo dat ze de documentaires een week na uitzending nog op het net streamen, dus ik zou zeggen ga deze in ieder geval kijken nu het nog kan en geniet! Dat heb ik in ieder geval wel gedaan.

De documentaire heet HAVEN, regie en scenario: Marjoleine Boonstra, Camera: Stef Tijdink, Marjoleine Boonstra, Producent: Pieter van Huystee Film en Tv.
Klik hier als je de documentaire wilt bekijken.

wisselgeld

2005-10-22T14:17:00.000+02:00

Ik legde de uitgekozen envelop en de inhoud die opgestuurd moest worden op de balie. ‘Dit moet opgestuurd’, zei ik. ‘Binnen Nederland?’, zei de man. ‘Ja’, antwoorde ik bevestigend. 'Dat is dan ééneurozesenzeventig.' Ik gaf hem een briefje van tien euro aan. De man pakte wisselgeld uit de kassa, gaf me het muntgeld met de woorden; ‘Met drievierentwintig maakt vijf…’, legde een kaartje op de balie en vervolgende met de woorden; ‘…en vijf maakt tien.’
Vol verbazing keek ik naar het kaartje en vervolgens naar de man. Wat had dit te betekenen? Ik pakte het kaartje op om het aan een grondige studie te onderwerpen. Het werd mij al snel duidelijk dat er een munt van vijf euro in het kaartje verwerkt zat, waarop ik beteuterd uitriep: ‘En als ik die nou niet wil?!?’

Ik zag de bui namelijk al hangen. Ik ben een verzamelaar. Ik verzamel alles wat los en vast zit. Geef mij geen bijzondere dingen want ik laat het niet meer los. En juist met geld kan ik dat soort acties dan niet gebruiken. Erg veel heb ik niet te besteden, dus het is steeds weer een vraag wat ik uitgeef aan wat. Ik had dus net geld gepind en wist dat ik dit aan boodschappen ging uitgeven en prompt splits deze enthousiaste man van het postkantoor mij een munt in de maag die ik niet ga willen uitgeven wat dus betekent dat ik vijf euro minder heb om aan boodschappen uit te geven.

‘Het is een munt van vijf! Een vredesmunt, gewoon een geldig betaalmiddel!’zei de man achter de balie terwijl hij me verbaasd en niet-begrijpend aankeek. Ik vertelde hem dat ik die dus niet ging uitgeven en dat ik hem daarom niet wilde hebben, maar de man wilde van geen wijken weten. ‘Geef hem maar gewoon uit’, was zijn antwoord. En daar kon ik het mee doen.

Met kaartje en al verdween de munt vervolgens in mijn portemonnee. Af en toe mocht ‘ie er uit om bewonderd te worden en verdween vervolgens weer helemaal in tact met kaartje en al in mijn portemonnee. Drie dagen heb ik in verschillende winkels rondgelopen en besliste telkens dat ik de bedragen die ik moest betalen net zo goed kon pinnen, dus het vijfje was nog veilig. Totdat ik gisteren op school aan het printen sloeg.

Ik realiseerde me dat de printshop van de school volgende week niet open zou zijn en aangezien het de helft van het geld scheelt om daar dan prints te maken en ik toch wel verder wil werken volgende week zat er niets anders op dan de prints te maken die ik nodig heb.
Nou is het zo dat wanneer je bij ons prints wilt maken, je daar een kaart voor nodig hebt. Op die kaart staan tikken die weer staan voor een aantal prints. Ik had nog een printkaart dus ik ging aan de slag. Al gauw bleek het aantal prints dat ik moest maken meer te zijn dan ik dacht, en als je tikken op de printkaart onder de twintig komt kun je geen prints meer maken maar moet je een nieuwe kaart kopen en de tikken overzetten op de nieuwe kaart. En opeens realiseerde ik me dat ik niet gepind had, je niet kunt pinnen op school, en ik dus alleen nog maar de munt van vijf in mijn potemonnee had…

De woorden van de man van het postkantoor echoden in mijn hoofd; ‘…gewoon een geldig betaalmiddel…geef hem maar gewoon uit!…’ En ik besloot dat hij gelijk had. Geen tijd of geld om hier moeilijk over te doen, het is ten slotte ook maar een munt, en het is niet zo dat je nou even ergens kunt gaan pinnen zodat je hem kunt bewaren…

Ik haalde het kaartje met de munt uit mijn portemonnee, bekeek hem nog eens goed, wipte hem er uit en overhandigde de munt aan de man van de printshop.

En toen gebeurde het… Een groot gevoel van spijt overviel me! Die munt! Het was inderdaad maar een munt, maar wel mijn eerste vredesmunt! En ik had er niet eens een foto van! Maar ik moest toch ook printen!
Mijn hersenen draaiden op volle toeren en toen heb ik een sprint getrokken naar mijn werkplek, graaide mijn fototoestel uit mijn tas en vroeg de man van de printshop of ik misschien alsjeblieft nog een foto mocht maken van ‘de munt’. En dat mocht:

Zoals je ziet is het fotograferen van munten niet mijn sterkste kant, maar toch, dit was dus mijn vredesmunt!

performance

2005-10-19T00:04:00.000+02:00

Goed, ik was dus gevraagd om een performance te doen bij de opening van Enter Into Acceptance. En hoewel ik de performance drie jaar geleden ook al eens heb gedaan was ik toch zenuwachtig. Dit werd zeker tien keer erger toen er een bekende voor mijn neus stond. De enige. En ik ben blij dat hij de enige was.

Om zeven uur begon officieel de opening, maar omdat er wat mij betreft nog niet genoeg mensen waren besloten we dat ik de performance om acht uur zou doen. Om half acht besloot ik me maar af te zonderen, want van enig fatsoenlijk gesprek was geen sprake meer. Ik stelde nog wel vragen aan mijn gespreksparners, ik kon ze dus nog wel verzinnen, maar mijn aandacht was daarna volledig weg vanwege de zenuwen die door mijn lijf gierden.
Me concentreren en ontspannen leverde op dat het inmiddels 'al' tien over half acht was geworden. Pfff.
In mijn afzondering heb ik vervolgens Rick maar gebeld, zomaar, om te zeuren, want daar wordt ik rustig van. En toen was het opeens vijf voor acht. Tijd om op te hangen, me om te kleden, en naar beneden te vertrekken....

In eerste instantie waren er geen mensen in de ruimte waar ik de performance deed. Wat prettig was want het past helemaal niet bij mijn werk om met een grote entree binnen te komen, dus het was goed dat ik er al was toen de mensen binnenkwamen. Ook omdat de mensen zich gingen groeperen aan 1 kant van de ruimte. En hoewel ik het publiek zo min mogelijk probeer te sturen zag ik dit niet helemaal zitten, dus heb ik mezelf naar hen toe verplaatst, wat maakte dat de rest van het publiek wat binnen kwam zich naar de overgebleven ruimte begaf.
De ruimte was bekleed met vloerbedekking wat blijkbaar uitnodigde tot op de grond zitten, wat vervolgens iedereen ook deed. Ik constateerde het, vroeg me af of het hierdoor misschien eentonig zou kunnen worden, maar zoals ik al schreef, publiek sturen doe ik het liefst zo min mogelijk, dus so be it. Ook zag ik een man binnenkomen die zijn hond had mee genomen wat me heel benieuwd maakte naar of dat nog interessante wendingen zou opleveren.

Nadat iedereen een plek in de ruimte gevonden had ben ik vervolgens met de performance begonnen.

Ik heb het gefilmd, dus zodra ik heb uitgevonden hoe ik filmpjes op het net kan plaatsen zal ik dat doen. Maar vooralsnog moeten jullie het doen met videostills.
Ik heb ze op Flickr.com geplaatst, dus als je de set daar bekijkt en ze 'viewed as a slideshow' snelheid 1 seconde, dan krijg je een beetje een idee.

Natuurlijk is dit slechts een impressie. Wat goed is om te weten op voorhand is dat ik bij het meisje ongeveer 45 seconden en bij de jongen 50 seconden ben gebleven en de hele performance duurde ongeveer twaalf minuten.